Als een zachte wind dring ik tot je door

Van de Schaduw van Onrust naar de Gave van Intuïtie, en de Siddhi van Helderheid

Als een zachte wind dring ik tot je door

Je wandelt in het bos. De zon glinstert door de bladeren en overal om je heen hoor je de geluiden van het bosleven: kwetterende vogeltjes, het kloppen van een specht, en het zachte gefluister van de bomen. Het wordt donkerder en ineens steekt er een harde wind op. Je staat stil. De wind die je eerst langs je wangen voelde strijken, smijt nu bijna een tak in je gezicht. Dan waait je hoed van je hoofd, en ineens staan de bomen bijna kromgebogen van een oerkracht die hen als luciferhoutjes in tweeën kan breken. Wat voel je in je buik? Angst, onrust, opwinding? En wat doet je hoofd? Uitrekenen of je nog op tijd terug kan komen bij de auto? Buienradar opslaan om te kijken of het klopt dat het zo waait? Of luister je naar je instinct, je lichaam?

Deze week mogen we gaan oefenen om ons zesde zintuig weer serieus te gaan nemen. Je denkt niet aan gisteren of aan morgen, je laat, in het moment, je lichaam de leiding nemen. Je vertrouwt erop dat je lichaam weet wat zij moet doen.

(Verder luisteren)

Een onheilspellende tweeling

Onheilspellend. Dat is het gevoel dat de tweelingschaduwen van de 57e en de 51e sleutels in je losmaken. En omdat we niet van verandering houden, is iedere inbreuk op ons lekkere leventje een vorm van onheil. Samen houden deze twee schaduwen het gros van de mensheid gevangen op een collectieve angstfrequentie die gevoed wordt door een angst voor morgen. Het ene moment loop je al mijmerend door een fluisterend bos, en het volgende moment vliegen de takken je om de oren. Zo is het leven. Onverwachte gebeurtenissen komen als donderslagen bij heldere hemel. En soms voelen we het onheil al van verre aankomen, op de eerste zuchtjes van de wind. Maar het is ons frequentieniveau dat bepaald of we ons verliezen in een verlammende of drukdoenerige angst, of vanuit vertrouwen en liefde zachtjes fluisteren, “kom maar op, ik kan dit!”

Richard gebruikt het beeld van een akoestische stemvork. Als je naast een luidspreker staat dan ga je op een gegeven moment vanzelf meetrillen op de frequentie van de geluidsgolven. En de collectieve angstfrequentie is als een soort reuzeluidspreker die het hoempapa van de angst over ons uitstort. Geen wonder dat we ons er altijd weer zo makkelijk door laten meeslepen. Net als een oude hit die we eigenlijk allang ontgroeid zijn maar die zo heerlijk vanbinnen aanslaat!

Intuïtie weet wat ze moet doen

Ons lichaam is de stemvork. Ons lichaam registreert de frequentie van een aanzwellende wind, de onheilspellende onweersbui, lang voordat onze zintuigen het nog maar in de gaten hebben. De Gave van Intuïtie maakt op een gezonde manier gebruik van dit zogenaamde zesde zintuig. Maar als dat je bang maakt, als je geen vertrouwen hebt in de toekomst, dus in jezelf, in het feit dat je de innerlijke hulpbronnen zal vinden, (denk aan de 48e sleutel van vorige week), dan gaat je hoofd druk aan de slag om het onheil te bezweren. En daarmee doorbreek je de natuurlijke werking van je intuïtie.

Want gezonde angst heeft geen verstand nodig om het uit te leggen. Gezonde angst is als het hert dat met een trillende neus op de hei staat en alles om haar heen opneemt, en op gevaar anticipeert. Er niet over nadenkt, de hele dag mee bezig is, maar met iedere cel in haar lichaam erop reageert op het moment dat het nodig is. Geen seconde eerder, en geen seconde later.

Alle sleutels die in het energiecentrum van de milt thuishoren, hebben deze ‘hier en nu’ kwaliteit. Dus ook deze 57e sleutel die ons leert aanvoelen of datgene wat voor ons ligt wel of geen levensbedreiging vormt. En toch moet ook deze energie transmuteren naar een postinstinctief, en postintellectueel tijdperk. Tenzij we door klimaatverandering en onze eigen arrogante stommiteit werkelijk weer in dagelijkse overlevingssituaties terechtkomen. Waar de dood werkelijk om de hoek ligt. Maar vooralsnog, in onze westerse wereld in ieder geval, anticiperen de miltsleutels op gevaar, en kunnen, op het schaduwniveau de dreigende veranderingen, van werk, van partner, of van gezondheid, als een levensgevaar worden geïnterpreteerd. Of ze worden door ons intellect direct de mond gesnoerd. Maar zoals het zo mooi in het Zweeds heet, in het nieuwe tijdperk van de zonnevlechtmutatie, is het en, én. Ofwel, een harmonische balans tussen instinct en hoofd, en dat dan ondergeschikt aan de collectieve emotionele golf die ons in de toekomst in een collectieve dienstbaarheid aan het geheel zal aansturen.

Tenminste, zo begrijp ik het, voor nu, en weet ik veel! Ik weet niets. Behalve dat niets zeker is. En dat geeft zo’n rust!

De naam van het 57e hexagram in de I Ching is de Zachte Wind. En Bewustzijn, de levensenergie die door onze lichamen stroomt, is zoals de polsslag deze week ook zegt, zachtmoedig en subtiel. Het dwingt ons tot niets. En toch penetreert het alles. Net als de wind. Net als het water. De 57e sleutel is een zachte maar ook ijzig scherpe wind die je tot op het bot voelt en die overal doorheen dringt. Dus dat betekent dat jouw onrust of spanning doordringt in andermans aura, en andersom. Maar op de hogere frequenties is het de geest van vertrouwen die diep doordringt.

Zit je naast iemand in de bus die op een van deze frequenties trilt, en heb je net als ik, een ongedefinieerde milt, dan ga je vanzelf ongemerkt meetrillen. Zit je ineens te headbangen met AC/DC of te zennen op Deva Premal. Of omgekeerd. Over smaak valt niet te twisten! Maar met al die penetrerende kracht van de 57e sleutel, geven de duiders van de I Ching het advies dat je soms veel meer bereikt als jij je als een zachte bries gedraagt in plaats van een gierende storm. Een stille harmonieuze afstemming op de golven van het onverwachte bereikt meer dan paniek zaaien.

Al in de baarmoeder ingeprent

Er is nog een andere reden waarom we zo ontvankelijk zijn voor de angst. Afhankelijk van de frequentie van onze moeders tijdens hun zwangerschap, worden we al heel vroeg ingeprent met een soort stress-ijkpunt. Richard verklaart dit vanuit de Codonring van Materie, met de vier sleutels die de fasen van het opgroeien ‘overstralen’. De 18e sleutel beïnvloed de mentale puberjaren (de sfeer van IQ), de 46e, de fysieke kleuterjaren, (het SQ), de 48e, de emotionele tienerjaren (het EQ), en deze 57e dus de periode van jouw verwekking tot je geboorte. Terwijl je lichaam werd gebouwd, celdeling na celdeling, trilden je genen mee op het energetische veld waarin je moeder leefde. Je werd dus ingeprent met haar angst.

Vanuit een ander perspectief wordt dit bevestigd door wetenschappelijke studies die zich vooral richten op transgenerationeel trauma. Mijn moeder overleed plotseling aan een hersenbloeding toen ik vier maanden zwanger was van mijn zoon. Dat kindje waar ik zo naar had verlangd. Zij lag nog twee weken in coma, dus veel spanning en stress. De veilige cocon van mijn zoon was ineens niet zo heel erg veilig meer. Ik heb heel veel troost gevonden in het boek van Sue Gerhardt, ‘Waarom liefde zo belangrijk is’, om te begrijpen hoe de stress barometer van mijn ongeboren zoon ‘door mij’ veel scherper werd afgesteld. Maar veel belangrijker, haar boek vertelde me ook hoe ik hem kon helpen als jong kindje om dat ijkpunt weer wat te laten zakken. Onze psychologische opmaak wordt dus niet alleen beïnvloed door het gedrag van de vorige generaties (opvoeding), maar ook door het genetische geheugen dat ze doorgeven, (onze natuurlijke aard).

Hoe tril jij?

Dus een van de dingen waar de 57e sleutel je deze dagen bij kan helpen, is om na te gaan hoe hoog of laag de frequentie van je moeder was tijdens haar zwangerschap. En hoe dit misschien het ijkpunt, het ‘nu ben ik stressvrij’ punt op jouw interne stress barometer heeft bepaald. Misschien herken je in jezelf wel de repressieve schaduw van de 59e sleutel, een soort angstverlamming, waardoor je aarzelt en besluiteloos wordt. En daardoor niet adequaat reageert op je intuïtie en instinct. Of misschien ben je iemand die onverwachte bokkesprongen maakt zodra zich een gevoel van onheil zich van je meester maakt, iemand die springt voordat ze geduwd wordt? En als jouw angstbarometer daardoor hoger staat afgesteld, weet dan dat je zelf de macht in handen hebt om dit te veranderen.

Je hoeft niet het slachtoffer te blijven van de angstfrequenties van je ouders. Dat is eigenlijk de transformatiereis van iedere schaduw naar iedere gave in een notendop.

We hebben nu al een prachtig ingebouwd mechanisme voor het luisteren naar gevaar en het toetsen van de werkelijkheid ervan. Dit is het samenspel tussen de amandelkernen in ons oudere limbische brein, en de prefrontale cortex die inschat of de noodklok van de amandelkernen nou werkelijk betekent dat er een slang ons pad kruist, of een gevallen tak. En dat proces gebeurt in milliseconden, als het maar zijn normale verloop mag hebben. Bij mensen die lijden aan verhoogde stress, paniekstaten of angsten en fobieën is deze gezonde communicatie verstoord. Ze blijven haken in het mentale, waar obsessies uit voortkomen, of het instinctieve, waar het systeem continue op tilt slaat.

Het verstand kan het instinct ondersteunen

Het hoeft dus geen strijd te zijn tussen lichaam en verstand. Je kan je verstand gebruiken als liefdevolle waarnemer in jezelf die zegt, “sta nou eens stil, kijk het naderende onheil recht in de ogen, je kan het, je hebt alles in huis om ermee te dealen.” Tenzij er natuurlijk midden op de dam een levensbedreigende idioot voor je neus staat, en je er goed aan doet om alleen nog maar te luisteren naar je milt die je lichaam programmeert met, weghollen, vechten of bevriezen. Maar de 99.9% van de rest van de tijd zeg je, “ha verandering, eng, spannend, ik kan het, ik vertrouw op mijzelf, ik word door een diepere kracht gedragen.”

En uiteindelijk, zoals we volgende keer bij de 32e sleutel zullen ontdekken, mocht de grootste mislukking je dan toch nog overkomen, en je gaat dood, dan nog leeft Bewustzijn verder en zoekt een nieuw ruimtepak met een mooie naam om in verder te leven. Alles is betrekkelijk. Dat is de Helderheid van de Siddhi. Want het ‘ik’ in mij doet er niet toe. Dus waarom zou je nog bang zijn voor de toekomst.

Ra, de vader van Human Design, zegt het ’t allermooist: “De enige manier waarop je je angst voor de toekomst kan verlichten, is door je instinctieve ingevingen aandachtig te volgen. Wanneer je luistert en aandacht schenkt aan je intuïtie ben je altijd in het ‘nu’ en bestaat er geen ‘morgen’ om te vrezen.”

Ik wens je daarom hoge gezonde trillingen deze week.

Liefs, Lysanne

 

© Lysanne Sizoo – 9 oktober 2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *