Existentiële overgave, vraag niet ‘waarom ik’, maar waarom niet ik?

Van de Schaduwfrequentie van Slachtofferschap naar de Gave van Vrijheid, en de Siddhi van Vrijheid

Existentiële overgave, vraag niet waarom ik, maar waarom niet ik?

Mensen bij wie de 55e sleutel deel uitmaakt van hun profiel, kennen een dagelijks terugkerend, diep emotioneel proces. De 55e sleutel maakt in Human Design een kanaaltje met de 39e sleutel van provocatie. Het leven provoceert ons om te groeien, en de 55e sleutel voelt alles. Voelt zo diep. Zo intens. Himmelhoch jauchsend, zum tode betrubt, zoals de mooie strofe uit Goethes Egmont luidt. De 55e sleutel is daarmee de meest temperamentvolle sleutel van het hele spectrum. ’s Ochtends word je wakker met een zingend hart en nog geen uur later wil je van de eerste de beste brug afspringen. Dat voedt de angst van de 55e sleutel, de angst voor een emotionele overload. Waarom ben ik dán weer blij en dán weer verdrietig. Zonder enige schijnbare aanleiding.

“Zonder enige aanleiding?” roept de 55e schaduw, “toe, doe niet zo raar, hier moet toch een aanleiding voor zijn? Iemand of iets heeft me blij, of juist boos gemaakt. Ik ben het slachtoffer van andermans handelingen, gevoelens en gedachten. Toch?”

Toch niet!

We kennen allemaal Job uit de bijbel en naast het levensverhaal van Jezus zelf, is het een van de meest bekende lijdensverhalen uit de Joods-christelijke traditie. Volgens psychoanalyticus Karl Gustav Jung, in zijn boek, Antwoord op Job, werd God in het verhaal van Job in zijn Almacht uitgedaagd door Satan en vernederd. Om daarna als God-in-Jezus boete te doen voor Zijn, Gods, eigen hoogmoedigheid. Het boek werd natuurlijk wat controversieel gevonden in traditionele kringen waar Job het toonbeeld was van moedig gedragen, lijdzaam lijden. In Jezus werd, volgens Jung, onze menselijke capaciteit tot zelfbewustzijn, zelfvergeving en vooral zelfverantwoordelijkheid geboren. Allemaal kwaliteiten van de 55e sleutel!

Vanuit onze onbewuste zelf komen er numineuze hints die ons helpen “het proces van onze individuatie voort te zetten”. Daar kunnen we naar luisteren, of niet, zegt Jung: “Het enige verschil is dat we er nu het slachtoffer van worden en ons noodlottig meegesleept voelen naar hetzelfde onontkoombare doel.” Voor sommige mensen zijn de lessen van de 55e sleutel dagelijkse kost, maar voor mij dook deze sleutel vooral op toen ik voor het eerst in mijn leven te maken kreeg met een flinke dosis tegenspoed, waardoor mijn kinderlijke godsbeeld totaal in de war werd gegooid. Ik legde de verantwoordelijkheid voor mijn verdriet dan ook meteen bij de hoogste instantie: God zelf.

Ik had 25 jaar lang God netjes iedere avond bedankt voor alle fijne dingen die op mijn pad kwamen. Zelfs de kleine verdrietjes van verkeringen die uitgingen en banen die niet echt een succes waren, konden in deze ‘ik-ben-god-dankbaar filosofie’ worden meegenomen. Maar toen ik na drie maanden mijn eerst zwangerschap verloor en daarna nog eentje, dit keer in een levensbedreigende buitenbaarmoederlijke zwangerschap, viel mijn flinterdunne godsvertrouwen. En ik brak met Job. Als ik God dankte voor het goede in mijn leven, dan zou ik hem toch nu ook mogen aanklagen voor de ellende? What the fuck? Ik? Een miskraam? Dat goede godskind dat netjes al die jaren dankbaarheid en naastenliefde had getoond aan anderen? Alles in mij schreeuwde dan ook, waarom ik?

Waarom ik? Wie is hiervoor verantwoordelijk? Dat is de klassieke roep van de 55e sleutel.

Zodra ik met echt verdriet te maken kreeg, sloeg de schaduw van het slachtoffer in als een komeet in mijn leven: zwangere vrouwen waren een aanvechting. Niemand begreep me. Mensen zeiden stomme dingen tegen me. En God, die slappeling, die had me helemaal in de steek gelaten. Mijn natuurlijke verdriet werd gekaapt door een enorme spirituele en menselijke verontwaardiging. Uiteindelijk was het gelukkig ook de eerste wake up call die mij op een heel ander pad zette. Een pad dat uiteindelijk leidde tot mijn werk als psycho-spiritueel therapeut, een boek, en zelfs een liederencyclus over lijden en verzoening. Want het is waar wat Richard zegt. Wie zich eenmaal uit de schaduwfrequentie van ‘potverdomme, waarom ik?’ verlost, voelt een creatieve vrijheid die tot allerlei nieuwe uitdrukkingen kan leiden.

De energie van deze 55e sleutel, de krachtpatser uit het hele bewustzijnsspectrum van de 64 sleutels, stuurt ons continu de onbewuste, numineuze ‘hints’ waar Jung het over had, zodat we dansend ons pijnlijke en lijdzame individuatieproces als mens mogen doormaken, in plaats van tegenstribbelend, boos en verontwaardigd. Of zoals we leerde in de psychosynthese module genaamd ‘het creatieve gebruik van pijn, crisis en mislukking’: shit happens, doe er wat leuks mee. Als je merkt dat je heel erg boos aan het worden bent van bovenstaande woorden dan kan ik je verzekeren dat er ego-deeltjes in je schuilen die zich hebben vastgeklampt aan de schaduwfrequentie van deze sleutel. “Wat denkt die Lysanne wel. Ze heeft geen idee van mijn lijden. Hoe durft ze er zo oneerbiedig mee om te gaan?” En dat is ok. Welkom tot het menszijn!

Of misschien lees je het bovenstaande met de bulderlach van het bevrijde slachtoffer dat weet dat niets maar dan ook niets die innerlijke vonk van het ware zelf kan doven. Het goddelijke in ons. De zender van de troostende hintjes in de dans naar individuatie en zelfverwerkelijking.

Je kan niet veranderen wat je overkomt in het leven, maar je hebt wel invloed op de manier waarop je ermee omgaat. Dat is de boodschap van de 55e sleutel. Dit is de schaduw die zijn beklag doet over het onrecht van wat hem is aangedaan: of het nu een stil innerlijke mopperen is, of een luid klagend protest vol existentiële weerstand. En waarin je zo verstrikt raak dat je niet ziet dat je zelf de sleutel tot je eigen vrijheid in handen hebt.

Vrijheid en verantwoordelijkheid zijn twee zijden van de existentiële medaille waar deze 55e sleutel mee speelt. De mens is niet alleen vrij, zegt Sartre, zij is zelfs gedoemd tot vrijheid, tot verantwoordelijkheid voor haar eigen wereldbeschouwing of zingeving, en dus ook haar handelen. Het afschuiven van verantwoordelijkheid, de ontkenning van verantwoordelijkheid, en de vermijding van autonoom gedrag wordt ook wel gezien als existentiële psychopathologie.

“Als de beperkingen in het eigen leven een persoon hinderen, moet deze mens geholpen worden te begrijpen wat zijn eigen ‘bijdrage’ is geweest om deze situatie te creëren,” zegt de existentiële grootmeester Irvin Yalom.

Op het schaduwniveau kunnen we niet accepteren dat we zelf een ‘bijdrage leveren’, we kunnen niet accepteren dat golven gewoon ‘zijn’, dat er niemand of niets voor verantwoordelijk is. Dat betekent overigens niet dat je mensen niet verantwoordelijk mag houden voor hun gedrag, zeker als het grensoverschrijdend en gewelddadig is. Maar niet voor hoe jij je voelt. Want hoe jij je voelt is subjectief en heeft niets met de ander te maken en alles met jouw interne weersysteem.

Dus Jung, Job, Sartre, Richard, en talloze, talloze anderen hebben hun duit in het zakje gedaan over deze heikele kwestie van het menselijk lijden die deze week voor ons allemaal extra belicht zal worden. Waarom lijdt de mens? Waarom overkomen goede mensen slechte dingen? Waarom is het leven zo oneerlijk? Maar ook, wat kunnen we ervan leren, hoe kunnen we groeien, wat wordt er van ons gevraagd. Door God, door het leven, het universum, whatever? De 55e sleutel houdt ons zo bezig omdat het dé muterende sleutel van ons huidige tijdperk is. Het is de loper die alle andere sleutels ontsluit.

De Grote Verandering

Richard noemt het tijdperk van de ‘grote verandering’ en beschrijft deze uitvoerig in het hoofdstuk van de 55e sleutel, ook uitgegeven als e-boekje (55e gene key – ebook finale versie Mei 2018) In deze mutatie verschuift onze intelligentie van het brein naar het energiecentrum van de zonnevlecht. In de toekomst zal dit ons nieuwe bewustzijnscentrum worden en communiceren we ook als ‘één voelend brein’. Maar vooralsnog leven we dus allemaal met een soort ‘overgangsmodel’ zonnevlecht, en weten we helemaal niet hoe we met die heftige emotionele golven om moeten gaan. Het is onmogelijk om de volgende stap op ons evolutionaire pad te nemen als we ons eigen drama nog steeds los zien van de ‘de ander’. Zodra we ‘de ander’ de schuld geven van hoe we ons voelen, raken we afgescheiden van onze eigen plek in het geheel.

Ware vrijheid, de gave én de siddhi van deze sleutel, is het inzicht dat we allemaal als één collectief geheel, schitteren als juwelen in Indra’s net. Wat iemand jou aandoet, doen zij zichzelf aan. Wat jij de ander aandoet, doe jij jezelf aan. Dit is de diepere betekenis die achter de bevrijding van de slachtofferfrequentie schuilt. Weet je nog, die emotionele 49e sleutel die naast de 55e sleutel in de zonnevlecht woont: of jij dood of ik dood? Of de schaduw van de 37e sleutel die volgende week komt: mijn zwakheid is de schuld van degene die mij zwak maakt.

Iedere schaduwfrequentie van iedere 64e sleutel denkt zo. Legt de verantwoording buiten zichzelf. Geeft de ander de schuld. Zoals ik deed, schoorvoetend tegen mijn gereformeerde conditionering in, toen ik eindelijk God een boze brief schreef. Letterlijk!

Neem dit mee in je overdenkingen deze week. Niemand en niets zal je bevrijden. Niet God, niet Jezus, geen goeroe, therapeut, en nee, óók geen Gene Keys transmissie. Ze kunnen je de weg wijzen, ze kunnen je vertroosten, dat was het ‘antwoord’ op mijn boze brief, maar alleen als jij het juk van zelfbeklag afgooit en je eigen existentiële vrijheid en verantwoordelijkheid omarmt. Verziek je ziel niet meer met weeklagen en overschreeuw je pijn niet door het op anderen te projecteren.

“Ware vrijheid is niet het gevolg ergens van. Het is eerder een soort steeds groter wordende ruimtelijkheid die spontaan binnenin je ontstaat naarmate je beter begrijpt hoe diepgaand je jezelf tot slachtoffer van je eigen kernovertuigingen hebt gemaakt.” (RR)

Ik wens je een bevrijdende hartstochtelijke week toe.

Lysanne Sizoo – 19 Februari 2019

 

Lysanne Sizoo is coach, counsellor en psycho-spiritueel therapeut. In 2018 volgde zij als een van de eersten de Gene Keys Ambassadeurs Opleiding. Je kan bij haar terecht voor een integratieve HD, I Ching en Gene Keys beschrijving van je profiel. Of je kan een keer bij haar langsgaan om bepaalde sleutels wat meer uit te diepen. Meer informatie onder het tabblad Gene Keys Begeleiding op www.genekeys.nl

In onze facebookgroep kan je ervaringen uitwisselen met andere gene keys reizigers en je eigen bijdrage leveren aan het verrijken van deze kennis.

En als je meer wilt weten over het verschil tussen de verschillende definities in de zonnevlecht dan kunnen we je van harte aanraden om je eigen HD-chart te laten berekenen bij Jovian.

 

Goethe:

“Freudvoll und leidvoll, gedankenvoll sein;
Langen und bangen in schwebender Pein;
Himmelhoch jauchzend, zum Tode betrübt;
Glücklich allein ist die Seele, die liebt.” [Egmont; Goethe]

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *