2 Éénzijn Oriëntatie Dislocatie Verloren Gereglementeerd 1 (2, 8) De Ring van Water Borstbeen Fenylalanine

Gene Key 2 – Returning to the One

Van de Schaduw van Dislocatie, naar de Gave van Oriëntatie en de Siddhi van Eenzijn

“De Gave van Oriëntatie kent twee gezichten. Óf het is een bewustzijnsshift die alles wat je doet beïnvloedt, óf het is een shift in de manier waarop je de dingen doet, waardoor je bewustzijn verandert. Hoe je het ook ervaart, er zijn altijd een aantal aanwijzingen die aan een definitief verblijf op de gavefrequentie voorafgaan. Een van de belangrijkste is een toegenomen gevoel én beleving van synchroniciteit. Synchroniciteit is een directe manifestatie van de Gave van Oriëntatie. Door het sleutelgat van het bestaan vang je een glimp op van iets dat je helpt om jezelf in een bredere zin en context te plaatsen. Deze momenten van synchroniciteit kunnen niet worden afgedwongen, omdat ze voortkomen uit de vrouwelijke aard van de 2e gave. Met andere woorden, zolang je er niet naar op zoek gaat, overkomt het je! Zodra je bewustzijn gaat werken vanuit het hoogste biologische niveau, namelijk vanuit het zonnevlechtsysteem, kom je in een makkelijker levensritme terecht. Je voelt geen dislocatie meer, maar gaat het leven ervaren in een alsmaar groeiende magische dimensie.” (Richard Rudd – Omarm je hogere levensdoel)


BLOG Mei 2019

Lysanne Sizoo

De wijsheid van de zonnebloem

Kort nadat ik mijn prachtige plekje op de woonboot aan de Vecht had mogen innemen, na 30 jaar in het buitenland te hebben gewoond, bezocht ik de sjamaan Roelien de Lange op haar Kristalpunt. Op de agenda stond een drumcirkel en een ‘sjamaanse droomreis’. Met mijn nieuwgebakken ‘ik ben weer thuis’ gevoel, liet ik me blij verwonderen over het feit dat dit soort dingen dus óók in Nederland bestonden. Als goed Gereformeerd meisje had ik daar op mijn 21e, toen ik mijn vaderland verliet, nog totaal geen weet van.

In de droomreis zag ik de knotwilg die op de dijk naast mijn woonboot staat. En omdat ik niet werd uitgenodigd om de onderwereld te bezoeken, noch de bovenwereld, zoals Roelien ons had opgedragen, vlijde ik me neer aan de voet van de wilg, met mijn voeten in het water. Op dat moment van overgave, tilde de boom zich op, schudde wat ‘boomsel’ over me uit, en vleide zich als een cocon, of huls, om me heen. De boodschap was duidelijk: “je hoeft niet meer te reizen, je bent precies op de juiste plek.” Lees of luister verder