Het leven is vurrukkulluk

Van de Schaduw van Ernst, naar de Gave van Verrukking en de Siddhi van Extase.

Het leven is vurrukkulluk

Nee, ik ben niet plotseling leesblind geworden, of zo rebels dat ik de Nederlandse taalregels helemaal overboord heb gegooid. Maar de titel van het verfilmde boek van Remco Campert is bijzonder van toepassing op de 46e sleutel: het leven is vurrukkulluk!! Er werd vaak gezegd dat de titel cynisch bedoeld zou zijn, want de belevenissen van de personages in het boek zijn helemaal niet verrukkelijk. Maar dat is juist de boodschap van de zinnelijke, sensuele 46e sleutel. Ondanks alles wat ons overkomt, is het een verrukking om als bewustzijnsvonkje geïncarneerd te zijn in een lichaam van vlees en bloed. “Kijk eens wat ik allemaal kan met dit ruimtepak!!”

 

Deze 46e sleutel heeft een vrouwelijke, dansende yin energie. Het vertegenwoordigt de meest pure belichaming van de liefde. En dat gaat veel verder dan lichaamsliefde. Het is vooral dankbaarheid en verwondering over het feit dat onze ziel, voor eventjes, in zo’n prachtige vorm mag leven. En ja, daarmee is het de sleutel van de ware levensgenieter, van de Bourgondiër, die de emotionele verbinding met anderen opzoekt, en van vrolijkheid en lekker eten houdt, graag met een goed glas wijn erbij. Het is de sleutel van iemand die geniet van de sensualiteit van haar lichaam, in dans of yoga, maar ook in een fijne massage of een warm bad. Dus waarom zou je zelfs nog maar een seconde vertoeven in het laagfrequentieveld van de 46e Schaduw van Ernst?

Een deel van de verklaring ligt misschien in de hechte dans tussen de 46e schaduw en de 25e Schaduw van Constrictie. In beide gevallen zijn het de ouders, biologische of gemeenschapsouders, die hun eigen onvermogen rond het aanvaarden van pijn (25e sleutel) of geïncarneerd zijn (46e sleutel) in een heel vroeg stadium overbrengen op hun kinderen. Richard noemt dit constrictietraining. En constrictie leidt tot ernst, en omgekeerd.

Maar wat deze twee sleutels in werkelijkheid mogen belichamen is extase en universele liefde. En in een extatische bewustzijnsstaat vloeit Bewustzijn door het hele systeem. Het verstand houdt op met zijn eindeloze zelfbewuste commentaar op het avontuur van menszijn, en er blijft niets anders over dan een dansende expressie van universele liefde. Je bent dan zo vereenzelvigd met je lichaam, met je incarnatievoertuig, dat de pure liefde voor het leven als een vloeiende dansende golf zowel door je als om je heen wervelt. En dat voelen mensen. Wie ontwaakt in de 46e Siddhi van Extase, ontwaakt als een spirituele, sensuele, ‘mensgod’. Richard maakte een prachtige serie lezingen over mensen die in deze staat leefden, zoals Julian of Norwich, Rainer Marie Rilke, en Ananda Mayi Ma.

Het enige orgaan dat dit samensmelten met ons bestaansweefsel dus in de weg staat is ons verstand, omdat het ons beknopt in een obsessief zelfbewustzijn. Het verstand dat er van alles van moet denken. Als ik naar mijn lieve vierpotige Ody kijk, niet bezwaard met een verstandelijk zelfbewustzijn, maar daarom niet minder slim, mag ik me laten inspireren door een energie die het leven werkelijk precies zo neemt als het komt. Iedere nieuwe ontmoeting op de hei met een andere hond is een nieuw avontuur. En soms word je afgesnauwd en soms speel je tot je erbij neervalt. En ineens krijg jij je eten in de auto, en ga je maar een beetje slapen totdat je bij het nieuwe avontuur bent aangeland. Ieder grassprietje en iedere sprinkhaan zijn een bron van verwondering en geluk.

En dat voert mijn gedachten dan ook meteen weer terug naar het enthousiasme en de vreugde van een kleine peuter die de wereld letterlijk ‘voor het eerst’ ziet en zich verwondert, preverbaal, zonder er teveel innerlijke cognitieve woorden aan vuil te maken. Net als Ody. Want dit is de sleutel die de eerste zeven jaar van ons leven beïnvloed. De jaren waarin we de fysieke wereld om ons heen ontdekken, en erachter komen dat we een eigen afgescheiden lichaam hebben, los van de mamma die ons gebaard heeft. Maar je bent als kleine peuter wel totaal overgegeven aan het frequentieveld waarin je opgroeit. Heb je ouders die vanuit een hoogfrequentieveld uitstralen dat ze alles van het menszijn accepteren, dus ook ziekte en pijn, verdriet, angst en hobbels op je pad, dan leer je het leven vol verrukking en onschuld tegemoet te treden. Dat is niet iets wat ze je vertellen, het stroomt letterlijk door je kleine lichaam als een preverbale communicatie.

Dit is de fase waarin ons lichaamsbewustzijn leert of het veilig is om in een lichaam te vertoeven of niet. En een onveilig voelend lichaam is als een constante obsessie voor de mind die onmogelijk bij dit preverbale stadium van veiligheid kan komen. Groeide je dus op in een milieu waar de volwassenen niet lekker in hun vel zaten en bewust of onbewust op gespannen voet leefden met hun menselijkheid, dan zit dit ongemak, deze constrictie, deze ernst, diep in je cellen verborgen. Voor de buitenwereld kan het lijken alsof je in een heel harmonieus gezin opgegroeide, maar als je ouders een soort anti-verrukingsspanning met zich meedroegen, dan kan je de komende dagen de energie van de 46e sleutel gebruiken om deze ernstige levenshouding te bevrijden door spelenderwijs weer de onschuld van je kleine zelf te gaan ontdekken.

Mag jij van je lichaam genieten? Van het belichaamd zijn? Heb je werkelijk alle vernuftige en verrukkelijke sensuele aspecten van je menselijke ruimtepak al ontdekt? Want het heeft niets met een oppervlakkig idee van een soort Facebook of Instagram lichaamsbeeld te maken. Het maakt niet uit of je een lichaam hebt dat volgens de heersende norm mooi, lelijk, dik, of dun is. Je hebt een lichaam, wow, punt uit! En als Projector is dat voor mij soms best wel een uitdaging. Ik heb jarenlang ongeveer vanaf mijn middel geleefd, geen idee waar die benen nou eigenlijk toe dienden. Mijn bewustzijn meer buiten mijn lichaam dan in. En daaruit groeide ook een soort irritatie met het hebben van een lichaam, en zeker een soort ongezonde, haast arrogante houding waarin mijn lichaam niets anders was dan een voertuig voor mijn bewustzijnsvonk. En daarmee van een lagere orde. Ik zal dus vrolijk deze week blijven oefenen op het afrollen van mijn voeten, bij iedere stap op de hei, zodat mijn incarnerende geest zich werkelijk tot in mijn tenen mag uitleven!

Hoe beschrijf jij je lichaam? Iemand die vastzit op de Schaduw van Ernst zal wijzen op alle nadelen van het hebben van een ruimtepak. Dat het ziek kan worden, dat het zeer kan doen, dat het verlangens heeft die niet beantwoord worden, en dat het lief wil hebben en daarin soms gefrustreerd raakt. Iemand op de gavefrequentie zal echter weinig zeggen maar al buitelend en dartelend laten zien hoe je onbeschrijfelijk vereenzelvigd kan zijn met je lichaam. Je staat op je kop, rolt in het gras, ruikt aan de bloemen, bedrijft de liefde, en drinkt een goed glas wijn. Wat een verrukking. Ik denk dan ook aan een danser, of een schaatser, op ieder moment gewoon aanwezig in hun lichaam, en daarom altijd op de juiste plek en in het juiste moment. Dit is de sleutel van het geluk hebben, van serendipiteit. Schatten op je pad vinden waar je niet eens naar hebt gezocht. Dat lichaam van ons is als een schattenjacht zonder einde.

En dat is dus niet hetzelfde als de reactieve 46e schaduwfrequentie van frivoliteit, het boze uiterste van de Schaduw van Ernst. Terwijl de repressieve aard van frigiditeit van een fysieke bevroren toestand getuigt, zonder enige verbinding tussen vlees, bloed en levensvonk, is frivoliteit koudhartig, de reactieve 25e schaduw. Deze reactieve, en vaak woedende levensgenieters hebben geen enkel eerbied voor hun eigen of andermans lichaam en zijn daarom bijzonder destructief. Bovendien kan deze bezwarende laagfrequentie energie, zich ook uiten als een obsessie met het wel of niet functioneren van je lichaam en een emotionele gehechtheid aan de belichaming van het levensdrama als mens. Wat menszijn is niet makkelijk, maar daardoor blijven we wel aan het werk.

In de I Ching symboliseert deze 46e sleutel een opwaartse groei, die afgebeeld wordt als de enorme inspanning van een klein zaadje dat zich door de aarde omhoog dringt en geleidelijk aan alle obstructies uit de weg ruimt. Dit kan je vergelijken met de reis van ons kleine zelf, of ego, dat haar blik eindelijk omhoog richt en zich langzaam gewaarwordt van het innerlijke licht van het hogere Zelf of de ziel, die op haar beurt weer een vonkje is van het Hogere Bewustzijn of Licht. Er ligt een uitdaging in deze sleutel om dit hogere en lagere aspect van menszijn met elkaar te verenigen en te vieren! Deze sleutel hoort immers bij de Codonring van Materie, die de mens uitdaagt om zich te realiseren dat er meer is dan de materiële wereld.

De Gave van Verrukking is het recept voor het ontluiken van de Gave van Acceptatie. Want wie verrukt kan zijn over het leven, accepteert alles, wie je ook bent, welke rol je ook mag spelen, en wat je ook overkomt. Wie in contact staat met het Hogere Zelf, de bewustzijnsvonk of magnetische monopool, wat voor naam je er ook aan wilt geven, beseft zich wat een wonderbaarlijk genoegen het is om als mens geïncarneerd te mogen zijn. Maar zonder dat contact met het Hogere Zelf zijn we werkelijk niets meer dan een zuipend, genotzuchtig, eigengereid, en vooral heel angstig ego.

De enige weg naar de ware belichaming van de geest is door het lichaam. En daarom is het een misvatting dat het contact met hogere sferen betekent dat alles wat met het lagere lichaam te maken heeft, slecht en verkeerd is. Die misvatting vinden we terug in veel religieuze tradities. En natuurlijk kan je allerlei hallucinerende, geestverruimende middelen nemen om dat gevoel van extase te beleven, maar daarmee heb je de echte reis, dwars door het lichaam heen, nog niet gemaakt. We hebben als bewustzijnsvonkjes niet voor niets een lichaam, mét een ego, én een prachtig verstand, én armen, benen, darmen en bloedvaten. Daar is niets mis mee. Dat zijn de werktuigen waarmee ons levensdoel kunnen verwerkelijken. Dat is het liefdeslaboratorium waarmee wij de juiste formules gaat vinden om onszelf en anderen in contact te brengen met zelfliefde én Zelfliefde.

Laten we de komende dagen dus als de vrolijke dwaas uit de Tarot met onszelf dansen, of meelachen met de giechelende extatische goeroes. Het leven is een grote grap, maar verrukking ziet niet alleen de grap, maar heeft tegelijkertijd een groot respect voor de werktuigen van het spel. En daarin ligt de uitdaging van deze sleutel: om je met volle overgave te huisvesten in deze unieke vorm, en om zo de hogere liefde door iedere cel in je lichaam te laten stromen. Om een levend voorbeeld te zijn van de komende fusie tussen geest en materie die uiteindelijk het hele universum zal doen oplossen.

Geniet van deze sensuele en zinnelijke week.

Liefs, Lysanne

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *