Huppelend op weg naar de verlichting

Van de Schaduw van Verwarring, naar de Gave van Verbeeldingskracht en de Siddhi van Illuminatie

Huppelend op weg naar de verlichting

Het bestuderen van deze 64e sleutel gaf mij eindelijk het antwoord op de vraag waarom ik altijd zo kriegel wordt van yoga. Niet van de beoefenaars, noch de leraren, maar van het uitvoeren van de yoga asana’s zelf. In plaats van bevrijdend en energie verhogend, voelt iedere asana als een soort keurslijf met onbewuste bijbedoelingen waar mijn lichaam het helemaal niet mee eens is. Yoga is namelijk het meer gedisciplineerde pad van de 63e sleutel, de tweelingsleutel van de 64e die deze week door de zon wordt belicht.

En met vijf 64e sleutels in mijn design, ben ik geboren om chaotisch huppelend, vol verbeeldingskracht en een vleugje waanzin richting de verlichting te dansen. Wat een herkenning en wat een opluchting. Dus ik nodig jullie deze week uit om de discipline even te laten varen en te voelen hoe het is om deze chaotische, creatieve yin energie door je heen te laten stromen. Een paradoxale energie die zowel alfa als omega is, het einde, en tevens het begin.

Mentale paradoxen

Een paradox is een schijnbare tegenstelling die de kleine mind voorbij de begrenzing van het dualiteitsdenken wil lokken. De 64e en 63e sleutels, de twee sluitstukken van het bewustzijnsspectrum, zitten vol paradoxale mentale energie. De lagere mind raakt verward en twijfelt terwijl de hogere mind moeiteloos de siddhische energie van geïllumineerde waarheid belichaamd, van een gelukkig huwelijk tussen abstracte logica en logische abstractie. In de logische, mannelijke 63e yang sleutel werden we uitgenodigd om te versmelten met onze twijfel om zo de waarheid te belichamen. En hier, in de 64e sleutel, mogen we het creatieve potentieel van verwarring gebruiken als de brandstof voor ons verbeeldingskacheltje.

We zien werkelijk bij dit tweelingpaar hoe makkelijk we vastraken in ons hoofd, en daarmee op het schaduwniveau. Het cognitieve denken van de lagere of kleine mind is gelijk aan het alledaagse huis-tuin-en-keuken denken. “Zit er nog melk in de ijskast, kan ik me die nieuwe jurk veroorloven, waarom doet Kees ineens zo raar?” Vrij makkelijke vragen met soms logische antwoorden, waardoor we deze vorm van denken, hebben verheven tot een soort waarheidszeggende autoriteit. Mijn vader zei soms, “Sanne, je moet niet denken, je moet nadenken!” En dát tegen een kind met vijf 64e sleutels in een ongedefinieerd hoofd!

Geen wonder dat de chaos van verwarring mij al mijn leven lang heeft achtervolgd. Ik dacht juist te veel, en hechtte bovendien teveel waarde aan mijn gedachten, terwijl voor iedere seconde van mentale zekerheid er meteen weer een nieuwe inspiratie, vraag of ingeving de revue passeerde, wat dan weer de hele boel onderuit trok. Human Design (HD) bood de uitkomst. De vragen die in mijn hoofd opkomen zijn er niet om beantwoord te worden. “Weet ik veel?” was voor mij een persoonlijke bevrijding al deed ie het minder goed rond de geopinieerde eettafel van de Sizoo’s.

Meer dan huis-tuin-en-keuken denken

De gaven van de 64e en de 63e sleutels, verbeeldingskracht en onderzoek, staan boven dit huis-tuin-en-keuken denken. Zij kunnen en willen niet voldoen aan het hokjes denken dat zoekt naar dogma, zekerheid en een vermenselijkte vorm van waarheid waar het ware levensmysterie om schatert. Eigenlijk staan ze voorbij het leven zelf. Je kan het vergelijken met de 1e en de 2e sleutels, het zaad en de eicel voor alles wat nog gaat komen. Terwijl de 64e sleutel kijkt naar alles wat is geweest. Het inventariseert doorlopend al onze individuele experiëntiële ervaringen maar ook die van het collectief. De 64e sleutel zit al het ware met alle vakantiekiekjes op de bank en probeert het te ordenen. Wat was het hoogtepunt, wat was saai, wat viel er te leren? Want haar taak is om er iets uit te distilleren dat nuttig kan zijn voor het collectief, voor de gemeenschap.

Iemand met dit tweelingpaar als zon- of aardesleutels leeft dus een beetje in een andere dimensie. En bovendien vliegen ze soms blind. Hun aurabubbel heeft al het ware geblindeerde zij-, voor- en achterraampjes. Zo beschrijft Ra het, de vader van HD. Ze hebben alleen een open dakraam waar van alles voorbij zoeft. Je kijkt omhoog, ziet van alles, en kijkt links, rechts of naar voren om het een context te geven. Maar daar zie je helemaal niks. En dat is verwarrend. Dat vraagt om een immens vertrouwen op je aurabubbel.

Een ‘embarras de choix

Bovendien kan verwarring ook zoiets zijn als een ‘embarras de choix’, het continue overwegen van een overvloed aan mogelijkheden. Ik zit in de auto op weg naar een afspraak in Amsterdam en ben eerder van huis gegaan om onderweg te ontbijten. Al op de N201 bij Vreeland begint het gedonder: “We kunnen bij het tankstation wat halen, maar dan is het wel klef en vol calorieën. We kunnen ook even langs dat leuke vega-restaurantje rijden, maar die hebben geen lekkere stoelen en waar zou ik dan parkeren. Dan liever naar bagels & beans, maar eerst dan een krantje. En waar haal ik die onderweg. Toch dan maar het tankstation, want er is geen tijd voor beiden.”

And so on, and so on and so on…. De enige manier waarop ik mijzelf uit zo’n verlammende mentale keuze stoornis kan redden is door een ander ego-deeltje te laten optreden die roept: “hoor eens Lysanne, het is maar één ontbijtmoment, in de duizenden die je hopelijk nog voor je hebt. Dus wat je ook doet, morgen kan je opnieuw kiezen.” Het is een voorbeeld waar ik mijn heerlijke verbeeldingskracht laat kidnappen door een schaduwenergie die bang is om het verkeerde te kiezen, die denkt dat er voor die ochtend, tussen negen en halftien, een ultieme ontbijtwaarheid bestaat. En voor meer ingewikkelde hersenspinsels heb ik geleerd rustig af te wachten, mijn gedachten lekker te laten marineren, totdat kanaalmaatje 47 voorbijkomt, meestal in de vorm van mijn nichtje. De gezonde 47e sleutel, die zich niet heeft laten afleiden door de oppressie van al die gedachten, functioneert dan als een soort vroedvrouw die de inspiraties door het geboortekanaal naar het Ajnacentrum leidt waar ik er dan eindelijk een beetje chocola van kan maken, zodat ik het met anderen kan delen.

Creatieve verwarring

Dus verwarring kan je gebruiken, en dat weet iedere kunstenaar, schrijver en poëet. En ook de goeie wetenschappers!! Verwarring is niet per se fout. Aan een vruchtbaar creatief proces gaat altijd een periode van complete verwarring en chaos vooraf, en dat proces moet zijn natuurlijke verloop hebben. Er bestaat altijd een verleiding om het nog ongevormde te vroeg te willen vormen tot iets wat gecommuniceerd kan worden. Wie ooit iets uit de online ‘torrent bibliotheek’ heeft ‘geleend’ weet dat de serie of de film die je download in allemaal kleine stukjes op je harde schijf beland. En al staat er dan wel al een bestand met een naam op je harde schijf, je kan het pas afspelen als de hele download klaar is. In mensentermen, kan dat ongevormde een belangrijk inzicht zijn dat je deelt met je gemeenschap, of een geïnspireerde musical. Wie wacht tot de geblindeerde zijraampjes ineens weer licht toelaten, voelt hoe het creatieve proces getransformeerd wordt naar een vreugdevolle, moeiteloze geboorte.

Dit is werkelijk de sleutel van de droomtaal, de symbooltaal, een vorm van communicatie die tijd nodig heeft om haar ware bedoeling kenbaar te maken. En omdat veel mensen moeite hebben met de soms archetypische informatie van deze 64e sleutel, gebruiken ze hun creativiteit liever in het imiteren van anderen. Dat voelt veiliger dan zich te laten overspoelen door de pure inspirerende creativiteit van een hogere bron. In mijn wat banale voorbeeld zou ik dan meteen naar dat hippe tentje zijn gereden waar half Amsterdam zit te ontbijten zonder in totale verwarring alle mogelijkheden de revue te hebben laten passeren.

Niets is voor eeuwig

Een ander belangrijk aspect van deze sleutel, dat mij leerde dat geen enkele conclusie ooit meer kan zijn dan een moment opname, is dat het einde eigenlijk een begin is. In het oorspronkelijke I Ching systeem kreeg dit 64e hexagram de naam: vóór de voleinding, terwijl het 63e hexagram juist de voleinding heet. Het Gene Keys profiel heet niet voor niets hologenetisch. Als je alle stappen hebt doorlopen kom je weer bij het begin uit. En op iedere punt kom je jezelf steeds weer tegen, want alles beïnvloed alles. Het is geen lineair proces maar een circulair proces. Ik kan het vergelijken met een therapie traject, of gewoon het leven van iemand die vanuit een immer groeiend innerlijk bewustzijn leeft. Ineens denk je, “he, ik was hier toch klaar mee, nu komt het weer op pad”. Het is inderdaad zo dat je misschien hetzelfde patroon weer tegenkomt, maar nu vanuit een ander perspectief.

Denk aan een lang kringelend pad naar de top van een berg. Daar zie je inderdaad steeds weer hetzelfde uitzicht, naar alle windstreken, maar nu vanuit een hoger perspectief. Ieder einde is het begin van iets nieuws, en in mijn verbeelding zie ik mijzelf eindelijk de top bereiken om dan zonder enig pardon door een geweldige arend bij de schouders te worden gegrepen en aan de voet van een volgende berg te worden gedumpt. We zijn nooit klaar, en we zijn altijd klaar, en daarom mogen we onszelf leren om vaak uit te rusten en te genieten van het uitzicht!!!

Een nieuw evenwicht

Dus merk de komende dagen hoe in jou een denkdruk wordt geactiveerd die het heden wil begrijpen door naar het verleden te kijken. En geniet dan van het bladeren door de fotoalbum en vertrouw erop dat op het juiste moment de belangrijkste plaatjes, en zelfs misschien wel hier en daar wat bizarre en onverwachte plaatjes, vanzelf de weg naar het Ajnacentrum zullen vinden. Dan pas kan je er chocola van kan maken. Dan pas kan je gaan uitdelen. Dan pas hoef je uit te delen. En dan is het niet eens eens waarheid voor altijd, maar een waarheid voor nu, voor dit moment.

De ware levenskunstenaar leert de perfecte balans uit te leven tussen de 63e en de 64e sleutels, tussen yin en yang, mannelijk en vrouwelijk, logisch en abstract. Maar met zo’n overdaad aan 63e sleutel energie in onze wereld, mogen we werkelijk deze dagen de gemeenschap dienen door de balans wat te herstellen. Dus laat je heerlijk overspoelen door het onlogische, het vrouwelijke, het yin-denken. Geniet van de abstracte symbooltaal, en laat je voeden door de wijsheid van moeder kosmos.

Wie zichzelf toestemming geeft om op deze manier met de energie van deze sleutel om te gaan, met geduld en openheid, ontdekt de vreugde van de Gave van Verbeeldingskracht. En dan gebruik je je levenservaring om er boeken of gedichten over te schrijven, schilderijen te maken, of creatieve projecten te ontwikkelen waarbij je anderen helpt om ook te leren hun verwarring te laten rijpen tot een bron van pure inspiratie. De verlichtende kracht van deze 64e sleutel, de illuminatie van de siddhi, brengt ons op een punt waar we niets anders meer zijn dan het tekenbord van het universum, goddelijke klei, of het instrument waarop een kosmische, evolutionaire, nieuwe wilde wals gespeeld kan worden.

Geniet dus van deze creatief dansende, huppelende week!

Liefs, Lysanne

© Lysanne Sizoo – 04-09-2019

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *