Is sterven een mislukking?

Van de Schaduw van Mislukking, naar de Gave van Duurzaamheid en de Siddhi van Verering.

Is sterven een mislukking?

Zelden lach ik hardop bij het contempleren van de Gene Keys transmissie, maar wel toen ik las, “we zijn zelfs de dood gaan zien als een soort biologische mislukking.” Ik zag ineens in deze zin de totale betrekkelijkheid van het hele dilemma van mislukken of slagen. Helaas leven we in een wereld waar men geen risico’s meer durft te nemen omdat de intolerantie voor het falen iedereen verlamd op het gestagneerde niveau van de schaduw. En dat, terwijl iedere zogenaamde mislukking een ervaring is waarmee we onszelf en de rest van de wereld verrijken. En als je verlegen zit om inspirerende voorbeelden hiervan, dan raad ik je aan om na het lezen van dit blog door te surfen naar het Instituut voor Briljante Mislukkingen.

Stel je eens voor dat je bij je eerste pogingen om op je wankele beentjes te staan, al werd gedreven door een idee dat je in alles meteen succesvol moet zijn. Dat vallen, opstaan, en weer vallen, en weer opstaan iets is om je voor te schamen. Dan zat je nu nog steeds op je gat! Maar niet als je het door de bril van de 32e Gave van Duurzaamheid ziet. Dan doe je alles om het onderste uit je levenskan te halen, en maakt vervolgens plek voor de volgende generatie, die mag bouwen op de ervaringen die jij met al je zogenaamde mislukkingen hebt vergaard. Als 3e lijn wezen met de 32e sleutel in mijn aantrekkingssfeer, met ook daar een 3e lijn, is deze sleutel mij heel dierbaar en heb ik er heel erg veel van mogen leren. Mijn hele leven lijkt namelijk wel een aaneenschakeling van mislukkingen waarvan ik een succes probeer te maken. Want zonder risico’s te nemen en het falen uit te dagen bestaat er geen innovatie. De voorouderlijke verering van de 32e siddhi is dan ook het liefdevolle respect voor al die kruipende, vallende, en weer opkrabbelende geïncarneerde zielen die ons zijn voorgegaan.

De kringloop van het leven

De Gave van Duurzaamheid heeft alles met innovatie te maken, en het met feit dat we bij iedere zogenaamde mislukking de mogelijkheid hebben om te ziften tussen wat nog nut heeft en wat op de mesthoop mag. Zoals ook onze omhulsels, op een gegeven moment, weer tot de composthoop zullen terugkeren. Dat is de kringloop van het leven waar deze 32e sleutel zo’n feeling voor heeft. Maar het vereist moed om in onze succes beluste samenleving te kunnen schateren om je mislukkingen, je verkeerde inschattingen, je overtrokken verwachtingen.

Gelukkig had ik een wijze moeder die begreep dat ik me niets liet vertellen maar alles zelf moest ervaren. Dus ik leerde de waarde van sokken pas toen ik met ijsklompen naar huis fietste omdat ik dacht dat mijn laarzen mijn voeten wel warm zouden houden. En door haar kon ik zien dat dit leren een positieve ervaring was. Het huis in strompelend op mijn ijsklompen gaf zij mij niet het gevoel dat ik stom bezig was, al zag ik altijd wel de bezorgdheid in haar ogen. “Waar gaat dit heen met Sanne?” Maar ik kreeg haar vertrouwen en geitenwollen sokken voor Sinterklaas. En bij meer ingrijpende misstappen was ze altijd meer geïnteresseerd in de lessen die ik had geleerd, dan in het beschamen van mijn avonturierslust.

Dus ik had mazzel. Maar desondanks, blijf ik ontvankelijk voor de angst dat iemand me hoofdschuddend zal vragen: “hoe haalde je het in je hoofd om zoiets te doen?”

Aan de ene kant kan de 32e Schaduw van Mislukking ervoor zorgen dat je heel terughoudend, conservatief, en zelfs fundamentalistisch wordt. Je leeft dan nog maar op een heel klein eilandje van pseudo veiligheid, en begraaft je aangeboren creativiteit en innovatieve kracht onder een diepe laag faalangst. Het kan soms zelfs de vorm van cultgedrag aannemen, want hoe duidelijker de regels, hoe minder kans je hebt om te falen. Aan de andere kant, als je meer aanleg hebt om rebels te zijn, zoals ik, dan verval je in een soort twijfelachtigheid die tot instinctief ongezonde beslissingen leidt en een daarom onsamenhangend bestaan. En nogmaals, de 3e lijn leeft niet in een rechte lijn, maar ook je lijngedrag kan schaduwrijk zijn of zich ontvouwen op het niveau van de gave. De 3e lijn in de aantrekkingssfeer is altijd vluchtgedrag of avontuurlust! Waar ik op het schaduwniveau voor wegvluchtte was mijn angst om uitgelachen te worden en mijn ego-voornemens niet waar te maken!

Mijn CV zag er na drie jaar ‘carrière’ dus al uit als een lappendeken waar ik dan toch met heel veel creatieve flair een soort rode lijn in wist te trekken. Ik was alleen in mijn uppie naar Londen gereisd om het daar helemaal te gaan maken als journalist. Alleen, de BBC zat echt niet op een Christelijke School voor de Journalistiek studentje te wachten met een leuk mondje Engels. Dus kwam ik terecht in de onzekere, pionierswereld van de eerste satellietzenders die als paddenstoelen uit de grond sprongen en er net zo hard weer in verdwenen. Ik hield me maar met moeite staande, en daar speelde ook zeker een ander aspect van het reactieve thema van de 32e schaduw een rol, dat je denkt dat je het beter allemaal alleen kan doen. Want als ik zonder toeschouwers om me heen faal, dan voelt dat ietsepietsjes minder beschamend dan met een heel team supporters om me heen die ik dan weer teleurstel. En tel daar de ambities en de angsten van iemand met een diep narcistische wond uit beiden bloedlijnen bij op. En toch, ondanks dat alles, stond ik ook met beide benen middenin het leven en het avontuur, en genoot ervan om achterin de Londense taxi’s dwars over Piccadilly langs Buckingham Palace te crossen, op weg naar ‘the office’. Daar haalde verslaggever bij de Gooi en Eemlander het echt niet bij!

De thuisbasis van de milt

Voor onze voorouders betekende dit soort afgescheiden leven, of zelfs het verstoten worden door je stam, een zeker doodsvonnis. Deze 32e sleutel heeft haar thuisbasis in de milt en heeft dus alles met het overlevingsinstinct te maken en minder met het verstand. De hedendaagse variant daarvan is de 32e schaduw die haar verbondenheid met het geheel is vergeten, met het achterliggende éénzijn van alle mensen, en die zich daarom niet durft te laten dragen op de stroom van haar levenslot, voor wie slagen niets anders betekent dan dat je je leven tot de max hebt geleefd. En dát met de overgave en de totaliteit van de 28e sleutel die samen met de 32e sleutel de Codonring van Illusie maakt, en die ons leert de illusie van leven en dood te ontstijgen.

Want op de hogere frequenties ervaren we de betrekkelijkheid van slagen en mislukken helder en duidelijk. Ik denk dan aan een tuinder die goed in haar aurabubbel zit, en die haar tuin vanuit een holistisch perspectief bekijkt. Dode planten eruit om ruimte te geven aan nieuwe. Sommige gewassen snoeien of met wortel en al optrekken, en nieuwe gewassen planten of op een gezonde wortelstok enten. Kijken wat leeft, wat gedijt, en niet sentimenteel doen over wat niet wortelschiet. Wrong time, wrong place, but not wrong me!

Onze talenten ontwikkelen

Dus deze week mogen we gaan oefenen op de intuïtieve en instinctieve kunst om het evenwicht te bewaren tussen terughoudendheid en risico. Beide zijn het aspecten van de 32e Gave van Duurzaamheid. Waar investeren we in? Begraven we onze talenten in het zand, zoals een van de mannen uit het Bijbelverhaal, of gaan we ermee aan de slag? En kunnen we dat doen, zonder te hechten aan de uitkomst van onze activiteiten?

De onderliggende angst van de 32e sleutel is dat zij bang is om dood te gaan voordat ze de droom van haar tegenspeler, de 42e sleutel van verwachting, onthechting en viering heeft waargemaakt. We weten allemaal hoe makkelijk onze verwachtingen in teleurstellingen kunnen omslaan. Dus hoe minder verwachtingen we hebben, hoe minder we kunnen falen, en hoe minder verdrietig en teleurgesteld we hoeven zijn. Toch? Nee! Mijn ziel doet letterlijk zeer als ik die zin lees en schrijf!! De verwachting dat we ooit weer samensmelten met onze diepere goddelijke aard, drijft ons om steeds verder te evolueren. Van viervoeters, naar tweevoeters, naar ‘voetloze’ lichtwezens in wie de verbondenheid en het éénzijn van de hoogste siddhis is bereikt

De 32e sleutel dient de komende generaties

Als je met die blik terugkijkt langs de lange generatieketens van ons bestaan, voel je dan niet vanzelf een haast devotioneel eerbied voor alle mensen die ons zijn voorgegaan?

De 32e sleutel heeft de opdracht om uit het werk van de voorgaande generaties te sorteren wat nog wel bruikbaar is in de tuin van de evolutie, en wat niet. Want het is net als het verdelen van de erfenis na de dood van je ouders: je hoéft niet ieder prulletje, en ieder meubelstuk een plekje te geven. Je mag, net als de wijze tuinder, in je leven selecteren: dat dient nog wel, dat dient niet meer. De 57e schaduw van vorige week was bang voor de toekomst, bang voor verandering. Bang om in die tuin te snoeien. En iedere verandering in je leven verhoogt natuurlijk ook de kans dat je zogenaamd zal mislukken. Maar als we collectief met de armen over elkaar op onze bipsen bleven zitten dan stond de evolutie ook stil. Da’s pas een mislukking.

Daarom danst de 32e Gave van Duurzaamheid hand in hand met de 42e Gave van Onthechting. We mogen leren ons niet vast te klampen aan de uitkomst van al onze experimenten, zelfs niet het experiment van het leven. Want op een mooie dag, als jij zelf ook niet meer dient, dan zal je het evolutionaire stokje doorgeven aan je eigen of gemeenschapskinderen. Uiteindelijk ga je dood. De uiterste mislukking. Wat een grap!! Als je verstijft van faalangst in een hoekje blijft zitten dan laat je niets achter, niets voor anderen om van te leren, en vooral geen wijze levenslessen.

Dus gebruik de komende dagen de energie van de 32e sleutel om weer van je bips af te komen en risico’s te nemen. Zoek weer die enorme drijfkracht en dat enorme lef van de kleine dreumes die je ooit was. Neem je faalangst, je bibberende 32e sleutel liefdevol op schoot en vertel haar van het ultieme mysterie van de evolutie die nog lang niet klaar is met ons, en die ons hard nodig heeft. En lach dan samen om de bulten en de builen die jij mag oplopen als piepklein radartje in dat prachtige mysterie, en voel dan de voldoening van je Hoogste Zelf, het onsterfelijke Bewustzijn dat in jouw incarnatievoertuig een ritje mag nemen. Het Bewustzijn dat zo puur en zo heel is, dat het nooit bulten en builen oploopt, maar de pijn van onze schrammen met de allerhoogste liefde weer beter kust.

Go for it!

Liefs, Lysanne

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *