Je hart weer durven openen

Van de Schaduw van Intolerantie, naar de Gave van Begrip en de Siddhi van Vergiffenis

Je hart weer durven openen

Dit is een van die sleutels waarvan je op het eerste gezicht denkt dat zij heel logisch in elkaar zit. Door intolerantie raken we verder van elkaar verwijderd, terwijl de hogere frequentie van begrip ons beide kanten van de zaak laat zien, waarop logischerwijs de vergiffenis volgt. Begrip is een soort liefdevol inzicht, en als je begrijpt waarom de ander deed zoals hij of zij deed, dan kan je het loslaten. Misschien niet goedkeuren, maar wel loslaten. Easy peasy lemon squeezy zoals we vroeger thuis zeiden. Toch?

De 4e sleutel die vanaf vandaag geactiveerd wordt door de zon, lijkt logisch op papier maar blijkt oh zo uitdagend in het ware leven. En in mijn ervaring zijn het vooral de mensen die zich hebben laten vangen in de intolerante, mentale hersenspinsels van de 4e sleutel, die de meeste moeite hebben met het idee van loslaten en doorgaan met je leven. Want de kernvraag van de 4e schaduw, en van de meeste mentale schaduwfrequenties is ‘waarom gebeurde het en wie heeft er nou gelijk?’. Het antwoord is de paradoxale waarheid dat iedereen en niemand gelijk of ongelijk heeft. En dat inzicht leidt tot het gezonde soort revolutie van de gave van de 49e sleutel, de emotionele tweelingsleutel van deze 4e denker. Geen ogen meer om ogen of tanden om tanden.

Wie het sterkst is neemt afstand, en zal als eerste de strijdbijl begraven.

De 4e sleutel is vaak ook de plek waar we heenvluchten als de emoties van de 49e sleutel van reactie en revolutie ons teveel zijn geworden. Als de emotionele 49e sleutel overkookt van woede, of angst, stijgt de stoom op naar de mentale, cognitieve 4e sleutel die er een heel intolerant, en zo troostend verhaal omheen bouwt. “En toen zei hij dit, dus ik zei dat. En dat komt omdat, en toen was er nog zus, en ook nog zo….” Uitleg, verklaring, troost, en afsplitsing in plaats van verzoening. Die mentale masturbatie geeft ons dan wel een gevoel van veiligheid of zelfs controle, maar we bereiken er niets mee. Met dat open, bezeerde hart kijken naar wat er nou eigenlijk gebeurde, tja, dat is pure waanzin, dat verzwakt je alleen maar, waardoor ze nog meer op je hart kunnen gaan stampen.

Dus terwijl we denken dat we verzwakt zullen raken door de andere kant van een zaak te willen zien, door een appèl te doen op de Gave van Begrip, door ons hart weer te laten ontdooien, is het juist de mentale doodlopende weg die ons uiteindelijk tot waanzin drijft. En dat is gevaarlijk. Want dat bevroren, of verharde, verdedigde hart, is nou juist wat zo’n zeer doet als we niet hebben geleerd om met ons eigen en andermans emoties om te gaan. “Hoofd is veilig, hart is ondermijnend”, denkt de 4e schaduw, terwijl de Gave van Begrip weet dat alleen een open hart je kan leren dat niet alles logisch te verklaren is en dat we sterk kunnen staan in de emotionele storm zolang we in contact blijven met ons eigen innerlijke anker. En dat anker zit echt niet in je hoofd!

Hoofd is niet slecht

Wat wel in je hoofd zit is creativiteit, speelsheid, logisch redeneren, waanzinnige invallen, en structurerende hypothesen. Er is helemaal niets mis met een goed hoofd. En het is dan ook niet voor niets dat het intellect de boventoon voert bij de 4e sleutel. Het is haar taak om de datapakketjes te organiseren die voortkomen uit de evolutionaire denkdruk van de twijfelende 63e sleutel. Het gaat alleen om hoe je deze denkdruk gebruikt en hoeveel waarde je aan de zogenaamde mentale waarheid hecht.

Dus terwijl we de 4e sleutel misbruiken om op de vlucht te slaan voor ons emotionele leven, gebruiken we haar juist goed als zij een vrijblijvende mentale speelplek mag zijn voor existentiële gedachten en hypothesen. Waar het hypothetiseren veel belangrijker is dan het vinden van antwoorden. De psychiatrie heeft lang geworsteld met de behandeling van mensen die een moderne borderline diagnose hebben gekregen. Sinds een jaar of tien boekt men echter met MBT, ‘mentaliseren bevorderende therapie’ een enorme vooruitgang. Mijn therapeut noemde het wel eens ‘naar de overkant denken’. Je proberen in te beelden hoe het kwam dat de ander dit of dat deed, waardoor jij voelde dat je zo’n emotionele dreun kreeg. Heel sec, heel objectief, zonder schuldige vingertjes, gewoon als een denkexperiment. En dat werkt ook heel goed bij een oververhitte 4e sleutel!

Want zolang je op zoek blijft gaan naar antwoorden loop je het risico jezelf gek te maken. En dat kan leiden tot de twee uitersten van de Schaduw van Intolerantie: apathisch worden, je helemaal mentaal terugtrekken. En apathisch worden is niet hetzelfde als de overgave aan het niet-weten die de Gave van Begrip aanstuurt. Apathie heeft zich niet actief overgegeven aan haar eigen onwetendheid, maar heeft zich er op een soort passieve manier bij neergelegd. “Laat maar, ik zal het toch nooit weten,” en raakt dan verzonken in een soort mentale loomheid. Aan de andere kant van het spectrum zien we dan de mentale muggenzifter die nog precies weet dat jij toen ‘dit’ zei, en jij ‘dat’, en iedere uitdrukking op een goudschaaltje afweegt.

De Gave van Begrip is echter helemaal niet bang voor het niet-weten of niet-snappen, gelijk of ongelijk hebben. Zij staat in contact met de hogere frequentie van liefdevol vertrouwen en ziet daarom zonder ego-verlies makkelijk beide kanten van een kwestie. Daarmee hef je de dualistische behoefte om in zwart-wit denken te vervallen dan meteen ook op. Goed voor de 49e Gave van Revolutie. En zeker een stap in de richting van de Vergiffenis van de 4e siddhi en de wedergeboorte van de 49e siddhi.

Vergiffenis zonder dwang

En we worstelen wat af met het idee van de ander vergeven. Aan de ene kant is onze maatschappij eerder ingesteld op het dwingen van de ander tot een schuldbekentenis. Voor ons koloniale verleden, omdat je de vuilnisbak niet hebt buitengezet, of omdat we nog steeds stiekem denken dat moeders kinderen beter kunnen knuffelen dan vaders. Maar de ander vergeven? De eerste stap wagen, al is het maar op energetisch niveau? Aan de andere kant zeggen cliënten vaak, ‘’iedereen zegt dat het beter voor me is om te vergeven, maar ik ben nog zo boos.” Er heeft zich een soort spirituele en existentiële maatschappelijke dwang van ons meester gemaakt die dicteert dat we maar zo snel mogelijk de kwetsende ander moeten vergeven. Voor ons eigen bestwil. Zoals wel vaker heeft onze ongeduldige maatschappij een mooi spiritueel principe verdraaid tot een quick-fix oplossing.

In mijn persoonlijke ervaring komt vergiffenis vaak ‘op de koop toe’, als je moedig het hele proces van intolerantie naar begrip en inzicht hebt doorlopen. Het is meer een soort constatering achteraf, een realisatie dat er geen affect, geen emotie meer verkleefd is met de persoon of de gebeurtenis. Soms duurt dat een leven lang. En het is zeker geen vorm van goedkeuring. Vergiffenis is een bevrijdende handeling, en dus belangrijk, maar nee, niet omdat het moet. Het leren leven met een wijd open hart, dat zich niet in mentale hersenspinsels verliest, maar de pijn werkelijk durft te voelen, zonder anderen aan te wijzen of te beschuldigen, is een verootmoedigend proces. Een proces waarbij je uiteindelijk, zoals spiritueel schrijver Willem Glaudemans het zo mooi verwoord, de onschuld van degene die je heeft gekwetst opnieuw kan zien. En een van mijn cliënten beschreef het ooit zo mooi als een soort liefdevolle onverschilligheid.

Want vergiffenis, hoe spiritueel, dramatisch en mooi het ook klinkt, is soms niets anders dan een liefdevolle onverschilligheid, zonder emotionele lading, zonder de behoefte om wraak te nemen of met gelijke munt terug te betalen. En die conclusie komt niet uit je hoofd maar uit je hart. En daar kan dus de 4e sleutel aan bijdragen door vrijblijvende hypothesen te formuleren over dat wat er gebeurde.

Bovendien is de Siddhi van Vergiffenis van een geheel andere orde en gaat het ons inlevingsvermogen te boven. In de samensmelting van ons ego met ons Zelf, ervaren we het eénzijn van de mensheid waar geen ruimte is voor intolerantie. Want jij bent iedereen anders, en iedereen anders is jij. Voor ons is vergiffenis de energie waarmee we onszelf kunnen motiveren om van schaduw naar gave te evolueren, van hoofd naar hart, van denken naar voelen. Zelfvergeving is net zo goed een reis omlaag als een reis omhoog. Het vraagt ons de diepte in te gaan, en bij iedere duik in de verborgen wrok van ons lager bewustzijn, een stukje licht mee te nemen, zodat we, paradoxaal genoeg, al duikend, steeds onze frequentie weer wat verhogen.

Dus we hebben het een en ander aan innerlijk werk op ons bordje deze week. Laten we oefenen op het verruimen van onze blik. Laten we werken aan het inzicht dat niet alles te verklaren valt, en dat meestal iedereen en niemand gelijk heeft. Laten we de subtiliteit van het weefsel van het bestaan helemaal tot ons door laten dringen, en rusten in het mysterie van het hart. Neem deze week de moeite om een actuele kwestie, of kwetsing, in de rondte te gaan zien, om zo de intrinsieke onschuld van de essentie van de ander te beleven

Ja, er is moed voor nodig om je innerlijke licht te laten schijnen op alle aspecten van de pijn. Maar doordoor beleef je onherroepelijk een verzachting van je emotionele beleving. Blijf niet steken in ‘het is niet eerlijk’, of ‘het is gemeen’. Luister naar die innerlijke stemmetjes, maar laat ze niet de dienst uitmaken. Laat ze er geen intolerante mentale slagroom van kloppen en het serveren als een ongezonde psychologische dis. Maar laat ze ook niet overstemd worden door een soort valse, voortijdige vergeving omdat het nou eenmaal zo hoort.

Het voelen van de pijn verzacht de pijn. Het weglopen voor de pijn, vergroot het.

Dus stapje voor stapje mogen we deze dagen werken aan wat uiteindelijk een heel mooi en logisch proces is. Logisch op papier, veel moeilijker in de praktijk. Van intolerantie, naar begrip en vergiffenis.

Moeilijk maar niet onmogelijk!

Heb hele fijne week,
Liefs, Lysanne

© Lysanne Sizoo – 12 augustus 201

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *