Kusje op de zere plek

Van de Schaduw van Constrictie, naar de Gave van Aanvaarding en de Siddhi van Universele Liefde

Kusje op de zere plek

Stil maar, het komt goed. Zo, kusje erop, en beter. Niet meer huilen he?  Dat is de manier waarop de meeste ouders omgaan met de lichamelijke en emotionele schaafwonden van het kinderleven. En dan is er de vader die zijn armen om zijn kindje heenslaat en zegt: ach jochie, doet het zo’n zeer, moet je zo huilen, ben je zo geschrokken? Misschien wordt hij wel afgedaan als een soort New Age doetje of als iemand die zijn kind leert om zich te wentelen in zijn pijn. Want waar ligt het midden? Dat is de vraag die de gave van de 25e sleutel ons deze week stelt.

Deze 25e sleutel van aanvaarding en universele liefde gaat over het accepteren en integreren van de schaafwonden en de builen van het leven als mens. Natuurlijk ervaren dieren ook pijn, en als we Frans de Waal mogen geloven, zelfs emotionele pijn. Het verschil is echter dat wij erover nadenken, en ons zo kunnen wapenen tegen het ervaren van die pijn. En het betekent ook dat we in de ‘waarom’ vraag terechtkomen, die, zoals de 22e en de 36e sleutels ons leerden, het lijden alleen maar vergroot. De pijn aanvaarden is veel meer dan accepteren, zegt onze eigen Brenda, met deze sleutel als haar Levenswerk. Aanvaarding heeft het lef om middenin de storm overeind te blijven staan, zonder defensieve muren op te trekken, badend in de universele liefde voor alles wat leeft. Dus ook voor jou!

Mijn vader was een jaar of vijf toen zijn iets jongere broertje TB kreeg. Papa werd ondergebracht bij een lieve tante, zijn broertje overleed, en toen hij thuiskwam was Gerardje bij Jezus, en stond er een mooie brandweerwagen op zijn bed. End of story. Er werd in het gezin (bijna) nooit meer over dit broertje gesproken. Terwijl ze wel, in het dagboek dat ze voor mijn vader bijhielden, juist veel schreven over de grote zorgen die ze hadden over mijn vaders grote verdriet. Maar dat wist hij niet. Hij leerde van zijn ouders dat je pijn ver weg moet drukken. En dat onvermogen om met zijn levenswonden te dealen, heeft hem zijn leven lang achtervolgt.

Constrictietraining

Bovenstaande voorbeelden zijn een alledaagse én een extreme uiting van de manier waarop wij als ouders, biologische of gemeenschapsouders, ons eigen onvermogen rond het aanvaarden van pijn, overbrengen op onze kinderen. De kop boven Richards beschrijving van de schaduw van de 25e sleutel is, letterlijk vertaald, constrictietraining. Brenda beschrijft het als een gevoel van beknotting, op allerlei andere gebieden van je leven, veroorzaakt door het verdringen van je pijn. Ook gebruikt zij het woord afgeknepen, en dat rijmt met de woorden van Richard die de schaduw van deze sleutel in verband brengt met onze ademhaling en ons gesloten hart. En deze karmische of heilige wond is genetisch bepaald, je krijgt het al mee in je DNA bij de conceptie. Nature or Nurture, of, allebei? Hoe het ook zij, genetisch belast, of aangeleerd door onze opvoeders, de meesten van ons vinden het moeilijk om onze pijn gewoon te laten zijn voor wat het is.

Ik weet dat bloglezers zijn die Vipassana meditaties hebben gedaan. Zij weten beter dan wie dan ook, hoe moeilijk het is om dat middelpunt te vinden tussen afleiding zoeken of zwelgen. Na drie dagen stilzitten komt er van alles naar boven en krijg je kramp in iedere vezel van je lichaam. Maar, zoals onderstaande citaat van Naropa’s Vipassana website zo mooi beschrijft: Wanneer je je inspant, word je gespannen. En wanneer je ontspant, val je in slaap. Precies hier tussenin, vertoef je in het één noch het ander. Hier is aanwezige stilte. Het doet niets en is ook niet inactief. Het leeft en is onbeweeglijk, het beweegt en is stil. En de route naar deze beweeglijke stilte is de adem!

Dat is precies waar wij allemaal op mogen gaan oefenen deze week. De pijn in en uitademen, zonder er iets aan te doen.

Respectvol en liefdevol de lagen wegpellen

Het pad naar de Gave van Aanvaarding, bevat vele lagen van ontkenning die eerst afgepeld moeten worden. Het beste wat je van jezelf mag verwachten dezer dagen is daarom te beginnen met een soort innerlijke waarneming rond je eigen manier van omgaan met pijn, en de angst voor pijn. En dan is aanvaarding ‘in het nu’ van het kleine, soms een prachtige aanmoediging voor het nog veel diepere proces van het aanvaarden van het ‘toen’. Jouw ‘toen’ en dat van je voorouders. Maar met het losweken van iedere laag kan je weer vrijer ademen: het losweken van de laag van afwijzing van je ouders, of de laag pijn van je eerste liefdesverdriet, de laag van het verlies van je broertje, of de lagen van je ouders die als vluchtelingen naar Nederland kwamen.

En dit is een proces dat heel veel gevoeligheid en eerbied vergt, zeker voor 25e sleutelaars die vaak diepe levenstrauma’s hebben meegemaakt. Ooit was pijn voor jou  iets dat je in tweeën had kunnen breken als je psyche je niet had geholpen er een veilige cocon omheen te bouwen. Nu spreek ik meer als de therapeut, dan als de voorspreker van de 25e sleutel. Maar ik heb in mijn werk geleerd een heilig ontzag te hebben voor de wijsheid van de psyche rond diep trauma! De eerste laag die je misschien tegenkomt is de angst voor het hebben van pijn. En dan kan je zachtjes voor jezelf herhalen: ik heb angst, maar ik ben niet mijn angst, ik ben meer dan mijn angst. Angst houdt zichzelf anders namelijk in stand. Uiteindelijk wordt angst bang voor zichzelf, en zo zegt Richard, “zo is het verzekert van het feit dat het zichzelf nooit zal accepteren”.

Aanvaarding begint met een proces van ‘toelaten’ of ‘toestaan’. Ik zal nooit de moeder vergeten wiens zoontje vijf jaar eerder bij een auto-ongeluk was omgekomen. De reden waarom ze in therapie was gekomen was omdat ze voelde dat mensen haar vermeden omdat ze zoiets ‘ongemakkelijks’ uitstraalde. Ze had haar verhaal al zo vaak verteld, zei ze, dus het rauwe was er wel af. Maar terwijl ze me vertelde over de eerste dagen na zijn dood, welde er in mij een radeloosheid en vertwijfeling op die niet uit mijn eigen systeem voortkwam. Een duur woord hiervoor is introjectieve projectie. Haar open wond zat nog zo diep, en was met nog zoveel lagen omgeven, dat de enige manier om mij te laten weten wat er zich diep binnenin haar afspeelde, was om haar intense ontreddering van toen op mij af te splitsen. Haar onverwerkte verdriet stroomde werkelijk uit alle poriën, want verdriet wil gelucht worden.

Een kindje dat valt, zich bezeert, en goed wordt getroost, laat de chemische pijnprikkeling op een hele natuurlijke manier door zich heen vloeien. Wij leren dat echter op een gegeven moment af, wij beknoppen het, of knijpen het af, en toch sijpelt het er uit. Dus heel voorzichtig en met heel veel respect voor haar beschermende cocon die ervoor zorgde dat ze in het moment van de diepste pijn kon overleven, begon ik terug te spiegelen wat ik voelde. Zonder dat we er iets aan hoefden te doen. Ik vroeg letterlijk haar toestemming om de ruimte tussen ons, zich te laten vullen met hele kleine stukjes en beetjes ontreddering.

Zo week je laag voor laag weg, je trekt de pleister niet ineen keer van de wond, want dan loop je het gevaar dat je doodbloedt. Maar naarmate je steeds meer laagjes durft af te weken, door de gevoelens er gewoon te laten zijn, ontspant je hart zich weer, en ga je makkelijker ademen. Door de pijn heen, precies zoals de Vipassana ons leert.

Dus maak deze week liefdevol ruimte om de buitenste laagjes te gaan voelen. En misschien ben je daar wel het hele jaar mee bezig, en komt de aanvaarding pas bij de volgende ronde van deze sleutel op het rad van avontuur. Wees geduldig en liefdevol. Sta het toe. Hol er niet voor weg. Ga het niet oplossen. Ga niet eten of internet shoppen. Observeer je angst en je pijn en laat het zijn voor wat het is.

Universele liefde

De universele liefde van de 25e sleutel is ook werkelijk universeel. Het houdt van alles. Het huilt om alles. En de misvatting van de 25e schaduw is dat het puur en alleen van materiele zaken houdt. Of om door je angst voor je innerlijke wond de ander zo vast te klampen dat de liefde verstikt raakt. I love you to death!!!!  Liefde kan alleen in vrijheid opbloeien.

De I Ching naam voor deze sleutel is ‘zonder valsheid’. In Human Design is het Onschuld. De onschuld om met een open en vrije geest, alle onverwachte gebeurtenissen te omarmen. Aanvaarding is geen moedeloze capitulatie, maar een actieve, moedige overgave aan de grote universele bron van liefde die van alles en iedereen houdt. En met de energie van de universele liefde van deze sleutel kan je net zoveel van een bloem houden als van een ander mens. Dus ook van jou! Van jezelf. Hou van jezelf, van je prachtige incarnatie als mens.

Ik houd je vast, liefdevol en voorzichtig. Jij omarmt jezelf, liefdevol en teder. Je houdt van jezelf, van alles in jezelf, de pijn, de strijdwonden van het menselijk bestaan, en de pure verrukking van het leven. Op het hoogste niveau vraagt de 25e sleutel ons om de belichaming van liefde te zijn, zonder woorden, zonder grote gestes, gewoon, liefde, zijn.

Wat doe je met jouw liefde deze week?

Liefs, Lysanne

 

19-3-2019 – ©Lysanne Sizoo

Wil je meer weten over de Gene Keys of Richards eigen woorden over de 25e sleutel beluisteren dan kan je via deze link de audio voor deze gene key kopen. De transcripten van alle 64 audios zijn gebundeld in het boek the 64 ways.

Of zoek je coaching voor het verdiepen van je eigen Gene Keys profiel, dan kan je mij bereiken via san@zensan.nl of het contactformulier op genekeys.nl.

En als je meer wilt weten over je Human Design  profiel dan kunnen we je van harte aanraden om je eigen HD-chart te laten berekenen bij Jovian.

In onze facebookgroep kan je ervaringen uitwisselen met andere gene keys reizigers en je eigen bijdrage leveren aan het verrijken van deze kennis.

 

1 antwoord

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *