Op zoek naar de duivel

Van de Schaduw van Zinloosheid, naar de Gave van Totaliteit en de Siddhi van Onsterfelijkheid

Op zoek naar de duivel

Deze sleutel stuurt ons op zoek naar de innerlijke Judas, Lucifer, schurk of Darth vader. Of gewoon, ons interne engeltje met een ‘b’ ervoor… want zo gevaarlijk zijn al die demonen van de 28e sleutel niet. Waar we in de 48e sleutel mochten oefenen op het maken van een uitstapje naar de onmetelijke diepte van ons eigen psyche, worden we in de 28e sleutel geconfronteerd met de allergrootste angst die op de bodem van die waterput van het miltcentrum op ons ligt te wachten, het besef van onze eigen eindigheid. Het is de bron van iedere andere overlevingsangst, die worden belichaamd in de demonen en boze geesten die in ons psyche rondhangen.

We leven en we gaan dood. Daar doe je niets aan. En wat de schaduw van het kanaalmaatje betreft, de 38e sleutel in het wortelcentrum, is het leven een kreng, en dán ga je dood. Het is niets anders dan een zinloze worsteling zonder enig doel. Daarom heeft de transformatiereis van deze 28e sleutel dan ook alles te maken met zingeving, bezieling, en motivatie. Waar zou ik voor leven, en sterven, als het toch allemaal zinloos is?

Overlevingsangst houdt de turbine van de schaduw draaiende, maar zingeving is het voedsel van de gave, en die zingeving heeft te maken met de rol die we mogen spelen in dit absurde levensspel. Op het frequentieniveau van de Gave van Totaliteit is het leven zowel een vervloeking als een zegen. En op dit frequentieniveau bestaat er ook geen onderscheid meer tussen goed en kwaad, maar ervaar jij jezelf als de ultieme acteur, of rechterhand van de kosmische poppenspeler. En speel je onbevreesd iedere rol die je wordt toebedeeld, puttend uit de meest duistere en verlichte hoeken en wormgaten van je psyche.

We worden uitgenodigd om zowel engel als bengel te zijn in dit leven, christus en judas, superschurk en heilige. Dát is de uitnodiging van de 28e sleutel.

En daarom zijn mensen met de 28e sleutel in hun profiel, en dus wij allemaal de komende dagen, gefascineerd door het lichtspel van de schaduwen. Het is niet voor niets dat Halloween, het feest van All Hallows of Allerheiligen, door de schaduw van de 28e sleutel verbasterd is naar een soort bezwering en uitleving van de duistere kanten van het menszijn. De 28e sleutel heiligt het kwade en is daarmee een uitdagende sleutel voor ons gevoel van moraliteit en openbare orde. Waar de lagere frequenties de wereld opdelen in goed en kwaad, zien de hogere frequenties voorbij de illusies van goed en kwaad, van succes en falen. Het enige falen, zoals we in de 32e sleutel leerde, is dat je je leven niet voluit durft te leven!

Bang voor mijzelf

De 28e sleutel staat in de sfeer van mijn parel en is daarom de optelsom, ofwel, de oogst, van alle andere sleutels in mijn profiel. En met de jaren is het de sleutel waar ik het meest vrolijk van wordt!! Maar de weg daarheen was niet altijd makkelijk. Als klein meisje kwam ik iedere nacht uit mijn bed. Dat ik bang was stond als een paal boven water. Wáár ik bang voor was, dát was minder duidelijk. Mijn broer had mannen onder zijn bed en olifanten in de kast, maar mijn angst was meer een unheimisch gevoel van beklemming. Een angst voor dingen die niet tastbaar waren maar wel heel bedreigend voelden. Overdag was ik een stoere Pippi Langkous, maar ’s nachts een bang klein mensenwezentje die in de duisternis om haar heen, voelde dat het menselijk kwaad zich aan haar opdrong.

Als tiener werd ik soms overstroomd door vage voorgevoelens van dreigend onheil die soms ook klopte. Vaak ook niet! Maar ik werd al vroeg geconfronteerd met de eindigheid van het leven. En al wist ik dat de mensen die ons verlieten gewoon naar ‘huis’ waren gegaan, was het natuurlijk wel bepalend voor mijn eerste vorming rond de existentiële vragen over sterven en zingeving. Aan de buitenkant was ik een dartelende, buitelende, accident prone en avontuurlijke tiener, maar vanbinnen dacht ik diep na. Uiteindelijk sloot ik me al voor mijn hogere faculteiten en gaf door dat ik voorlopig niet ontvankelijk wilde zijn. Dat werkte. De grendel ging op mijn spirituele deur en ik leefde vrolijk verder voor het avontuur en voor de lol.

Het leven liet me zoals afgesproken met rust, totdat ze me niet meer met rust liet. Vanaf mijn 26e kreeg ik gedurende een periode van zeven jaar, verlies, verraad, mislukking en mijn eigen eindigheid voorgeschoteld. En liefdevol bracht het leven, God, het universum, of misschien wel mijn eigen levensplan, tegelijkertijd precies de dingen op mijn pad waarmee ik mijn levenslessen beter kon verteren. De grendel werd zonder pardon weggeschoven en mijn eigen donkere schaduwen dienden zich aan, met onder andere een alles verterende jaloezie naar vrouwen die ‘zomaar’ kindertjes konden krijgen, en een grote worsteling met mijn eigen falen als vrouw. En bovenal, dook de angst om bezeten te raken van iets duisters weer op. Het was een tijd waarin al mijn polariserende medesleutels vrolijk een duit in het zakje deden: de ongelijkheid van de 37e sleutel, de mislukkende energie van de 32e sleutel, de woedende emoties van zowel de 49e als de 6e sleutels. Mijn psyche was een soort ziedende zee van lijden, waarop ik dan toch nog flink probeerde mijn vrolijke ego-bootje van ‘alles is goed’ te laten varen. Langzaam werd mijn geest ontmanteld en al voelde ik de liefdevolle dragende kracht van mijn hogere bewustzijn heel dichtbij, ik hield de deur op een kiertje.

Toen kwam de prachtige romanreeks van Susan Howatch op mijn pad, vol charismatische katholieke priesters met grote ego’s die steeds weer moesten leren hun helende krachten ondergeschikt te maken aan hun hogere zelf. Exorcisten van de hoogste orde die eerst hun eigen duivels moesten omarmen voor ze de duivels in anderen te lijf gingen. Heel, heel herkenbaar, nu achteraf, als een thema van deze 28e sleutel. En in de veilige structuren van de Psychosynthese opleiding kon de deur eindelijk weer wijd open en begreep ik dat al onze grote en kleine duivels niets anders zijn dan ongeïntegreerde ego-deeltjes met een eigen agenda, vaak goedbedoeld, die nog geen idee hebben dat ze deel uitmaken van een veel groter geheel. En eindelijk begreep ik dat mijn angst om me open te stellen voor de energie van mijn hogere bewustzijn, niets anders was dan een angst voor mijzelf!

De collectieve reis van de 28e sleutel

Ik voelde me thuis in de leer van de psychosynthese als psychologische richting omdat het een vertrouwde routekaart biedt voor mensen die zich bewust worden dat ze in de schaduwenergie zijn vastgelopen, maar nog niet goed weten hoe ze verder moeten. Dit zijn de mensen die met het schaamrood op de kaken vertellen dat ze eigenlijk gelukkig zouden moeten zijn, alles hebben wat hun hartje begeert, een partner, een baan, kindertjes, een huis en een auto voor de deur, maar ondertussen diep ongelukkig zijn. Het leven is grijs en grauw en heeft geen enkele zin. En als therapeut is dat is het beste schaamrood dat ik ken! Dat is het moment waarop de grendel van de deur schuift en de bezieling van het ego kan beginnen. Het is de stap van schaduw- naar gavefrequentie, om in de taal van de Gene Keys te spreken.

Overleving motiveert, totdat je een dak boven je hoofd hebt en eten in je buik. Geld motiveert totdat je doorhebt dat het geen garantie is voor geluk. Wel voor gemak, en dat mag, maar niet voor dat diepe gevoel van gelukzalige verbinding dat ons heel af en toe overkomt in de stiltemomenten van ons leven. Bezieling en passie zijn direct gekoppeld aan de behoefte aan zingeving. En zingeving bloeit vanzelf op wanneer je ophoudt alleen jezelf te dienen en je in dienst stelt van iets hogers, of diepers, zonder daarbij het contact met je eigen motivatie te verliezen. Je moet namelijk goed weten waarom je de ander wil dienen, want het kan net zo goed een vlucht zijn uit je eigen onverwerkte neuroses of een powertrip met narcistische impulsen. De 27e sleutel van zelfzucht, altruïsme en zelfloosheid is niet voor niets de tweelingsleutel van deze 28e sleutel!!

Als je werkelijk het leven wil dienen, wie of wat dat dan ook voor je is, dan moet je bereid zijn zowel christus als judas te spelen in het grote levensspel. Alleen de mens die werkelijk het zogenaamde kwaad in zichzelf heeft kunnen omarmen, is een nuttig instrument voor het universum. Maar wie vasthoudt aan een politiek correcte versie van zichzelf, dient alleen de verborgen agenda van het kleine zelf, de persoonlijkheid of het ego, en zal zich nooit voor het vuile werk van de kosmos laten strikken. Slecht voor je imago, toch?

Lastig hoor

Sommige mensen worden hier heel boos van, en lezen de 28e gave als een soort excuus voor al het kwaad in de wereld. Als je zo denkt is Trump ook maar een poppenkast pop, net als Moeder Teresa. Het misbruiken van kinderen in religieuze orden, wraakzuchtigheid, tot en met het uitroeien van 6 miljoen joden. Allemaal uitgevoerd door de moedige 28e sleutelaars die zich hebben laten gebruiken om de evolutie van de mens te laten bevorderen? Ik heb geen idee. En ik vind het een hele lastige vraag, een vraag waar ik mee worstel. Misschien is die hele overgave aan het poppenspel, aan de wil van iets groters, gewoon een hogere vorm van oplichterij? Who knows?

Maar wat ik wel weet is dat mijn leven alleen zin heeft als ik het leef vanuit de volle overtuiging dat ik er een prachtig verhaal van kan maken. Tussen de Hoofdletter van mijn geboorte en de punt van mijn dood. Een inspirerend verhaal. Een dienstbaar verhaal. Met alles erop en eraan. Goed en slecht, en ook het lijden zelf.

Lijden is leren

En als je denkt dat dit een onmenselijke taak is, dan wil je herinneren aan de woorden van Viktor Frankl: “Alles kan van een mens worden afgenomen behalve één ding: de laatste van de menselijke vrijheden – om je houding te kiezen tegenover alle mogelijke omstandigheden, om je eigen weg te kiezen.” Deze Oostenrijkse neuroloog en psychiater vond zijn grootste zingeving in de hel zelve, want hij overleefde meerdere concentratiekampen en schreef erover in het prachtige boek, de zin van het bestaan. Hij zegt onder meer dat lijden je in staat stelt om de diepere betekenis van het leven te ervaren. En hij zag dwars door de subtiele scharkeringen van het schaduwspel van goed en kwaad heen. Hij zag dat er goeie kampbewaarders waren die hun eten deelde, en medegevangenen, die juist het laatste korstje brood van een kind inpikte. Mijn enige antwoord op mijn 28e sleutel-twijfels is dan ook om zo eerlijk mogelijk vanuit mijn hart te leven, vanuit de liefde, zelfs als ik mijzelf in de rol van een Judas bevindt.

Mensen met de 28e sleutel in hun profiel, en zeker kanaal 28-38, krijgen soms behoorlijk wat te verwerken in hun leven, om zo hun schaduwen naar de oppervlakte te lokken, en hen uit te nodigen hun eigen duisternis te omarmen. De schaduw van zinloosheid verdwijnt in de paradox dat je onsterfelijk groot en belangrijk bent voor de kosmos en tegelijkertijd oneindig nietig en klein. Het leven, jouw individuele leven, heeft geen enkele zin, en toch is het onmeetbaar zinvol. Het pad van de 28e sleutel is uitdagend en, zeker als je je verzet tegen alle levenslessen, een eenzaam pad. Maar in de overgave aan je diepste existentiële eenzaamheid kan jij je diep verbonden voelen met het universum, God, of hoe jij het voor jezelf noemt. We zijn allemaal alleen in onze aurabubbel, maar die aurabubbel maakt wel deel uit van een veel groter geheel!

Dus laten we elkaar deze komende dagen allemaal toejuichen op dit diepe duistere pad. Samen heel hard fluiten als we bang zijn, maar wel door blijven lopen. Het vertrouwen van de 28e Gave van Totaliteit is dat je geen idee hebt waar de volgende stap je zal leiden, want het is nou eenmaal een milt-sleutel, met als enige waarheid de waarheid van het ‘nu’. En wie in het nu leeft is onsterfelijk, de 28e siddhi. Niemand kan jouw unieke pad meelopen of zelfs begrijpen. Dat eenzame, alleen het leven inkomen en alleen weer vertrekken, dat hoort bij de mystiek van deze 28e sleutel.

Kies voor zingeving

Onze levenslust staat in directe verhouding tot de bereidheid om alles te omarmen, onszelf als bekers tot de rand te laten vullen met het avontuur van menszijn. Je niet te laten vangen in starre mentale overtuigingen waarmee je je angst verdooft. Ook niet de Gene Keys, of Human Design!

Want leven in de voortdurende acceptatie van de dood, betekent onbevreesd leven met de dreiging van het onverwachte. En tussen een ‘dood vermijdende’, repressieve houding, en een ‘dood tartende’ reactieve houding, ligt de balans van in het moment zelf zijn. Welke rol word ik gevraagd te spelen, nu, en nu, en nu? Hoe breed is mijn repertoire? Hoe huiverig ben ik voor het schaden van mijn imago? Oefen er dus deze week op om nog meer te vertrouwen op datgene wat voorbij jouw persoonlijkheid, ego of kleine zelf ligt, en ontvang al je angsten als goede vrienden. Laat je ego in de volle bezieling van je hogere, of diepere zelf staan.

Beziel jezelf, huid en haar, zonder voorbehoud, en ga aan de slag, in welke rol je ook gevraagd wordt. En als jij je met volle overgave in je rol stort, dan word je beloond met een enorme humor, en zie je de kosmische onbenulligheid waardoor zinloosheid en zingeving samensmelten tot een diepe dankbaarheid dat je uitgenodigd bent in dit leven.

Maak vrienden met je innerlijke duivels, en leef voluit!

Liefs, Lysanne

© Lysanne Sizoo – 26-10-2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *