Zonder frictie geen groei

Van de Schaduw van Conflict naar de Gave van Diplomatie en de Siddhi van Vrede

Zonder frictie geen groei

Je kan de genialiteit van deze 6e sleutel misschien het beste doorgronden als je je verdiept in kernsplijting. Voor een nucleaire reactie neem je wat neutronen en een hoopje uranium, en schiet de neutronen in het uranium. Het uranium muteert zodra het geraakt wordt. En op dat moment ontstaat de ‘behoefte’ om te splijten. Hierbij ontstaan, naast heel veel energie, drie nieuwe neutronen die zichzelf spontaan afschieten op het resterende uranium en zo een kettingreactie veroorzaken. En met dit hevige proces kan je enerzijds hele volksstammen uitmoorden en anderzijds genoeg energie opwekken om de hele wereld van licht en warmte te voorzien.

Het heeft allemaal te maken met hoe goed je het proces weet te beheersen. Want deze 6e sleutel, die de komende dagen ons zal beïnvloeden, draagt namelijk de emotionele heftigheid van de plexus solaris, ofwel, het emotionele energiecentrum van de zonnevlecht. We dalen dus af van de cerebrale hoogten van de 64e en 47e sleutels, naar de kookpot van de emoties. En wat deze sleutel ons leert, is dat alles een kwestie van perspectief is. Frictie plus angst leidt tot conflict, maar frictie plus een liefdevolle openhartigheid is de brandstof voor de ware diplomatie die uiteindelijk tot vrede kan leiden. Maar, als je niet het lef hebt om je neutronen op je innerlijke uranium af te vuren, dan gebeurt er helemaal niets en loop je alle creatieve, muterende en vredestichtende energie van deze sleutel mis.

Misplaatste diplomatie

Voordat ik aan mijn eindeloze therapietraject begon, leefde ik in de waan dat ik het hebben van conflicten heel goed deed. En narcist die ik was, zag ik mijzelf vooral als de partner die haar Zweedse conflict vermijdende man kon leren om minder bang te zijn. En in het land der blinden is éénoog dan ook wel een beetje de koningin. Het verhaal gaat dat mijn grootouders aan moederskant een gepassioneerd en heftig huwelijk hadden. En dat mijn grootmoeder soms na een heftige ruzie, op het kleine eiland van Curaçao waar mijn grootvader dominee was, mijn moeder en haar twee zusjes in de auto zette om daarna eindeloos rondjes te rijden op het eiland. Want echt ver kon je niet komen. En als ze dan na verloop van tijd weer thuiskwamen, zat mijn grootvader met zijn Panama hoed over zijn ogen te dutten op de veranda of vroeg argeloos, “ach, waren jullie even weggeweest?”

En al vertelde mijn moeder dit verhaal met heel veel vermaak, werd het me na verloop van tijd duidelijk dat het kleine meisje op de achterbank misschien wel had bedacht dat het bij haar thuis anders zou gaan. Dus conflicten werden bij ons thuis niet zozeer uit de weg gegaan, maar iedere emotie moest wijken voor een veilige verstandelijke ontmoeting. Waar we in alle redelijkheid konden onderzoeken waarom er frictie was. Met andere woorden, als meisje met de 6e sleutel in de sfeer van haar EQ, leerde ik al snel dat ik mijn 6e sleutel neutronen beter niet moest afschieten. En daarmee leerde ik dus ook niet hoe ik het proces zo kon beheersen dat de energie van enig nut kon zijn. Want een goeie diplomaat is niet iemand die koste wat het kost de lieve vrede bewaart, een ‘appeaser’ zoals de Engelsen dat noemen. Het is iemand die de emotionele golf van frictie niet weert, noch over anderen uitbraakt, maar het gebruikt om goud te smeden uit de kernsplijting die nou eenmaal het gevolg is van het leven in dualiteit.

Dat is het verschil tussen de Schaduw van Conflict en de Gave van Diplomatie. Wat ik dacht, en ik denk zeker dat mijn moeder dat ook dacht, was dat wij het summum van diplomatisch handelen beheersten. Niet met autodeuren slaan maar in alle redelijkheid datgene bespreken wat frictie had veroorzaakt. En wat ik dus pas veel later mocht leren, dankzij wijze leraren en therapeuten, was dat ik daarmee mijn creatieve en explosieve scheppingsproces geweld aandeed. Maar goed, niet iedereen zat op mijn nieuw verworven talent van het voelen en uitdrukken van mijn woede te wachten. Dus misschien kan je je de ontgoocheling van mijn voormalige Zweedse partner voorstellen: 59e sleutel (het bange kanaalmaatje van de 6e sleutel), wijdopen zonnevlecht en cultureel geconditioneerd om conflicten te vermijden.

En ineens had hij een mokken-werpend, driftig wicht als echtgenote, die zeker in het begin haar woede beleefde als het 2-jaar oude meisje bij wie het ooit onder de grond was gegaan. En zelfs binnen mijn eigen club, zij het Zweedse collega-therapeuten, was het boos-zijn van Lysanne iets was anderen enorm veel angst aanjaagde, wat me natuurlijk in contact bracht met het diepe en gefrustreerde verdriet van mijn innerlijke kind, dat nooit had mogen leren om op een wijze manier met haar emoties om te gaan. En daarmee ook niet hoe zij zichzelf op een gezonde, flexibele manier mocht verdedigen. En daarmee verergerde mijn 6e schaduwangst dat een ander in mijn innerlijke territorium zou binnenvallen en mij pijn zou doen. Mentale barricades werkten daar prima tegen. Maar er vond ondertussen ook weinig creatieve innerlijke kernsplijting plaats.

Wat je zegt ben je zelf

Ik heb een boekelegger op mijn wc hangen met een tekst van Carl Jung: alles wat mij irriteert aan anderen, zegt iets over mijzelf! Ik stel me zo voor dat de 59e sleutel het neutron is dat wordt afgeschoten op het uranium van de 6e sleutel. Zo bezien is het dan ook geen wonder dat de 59e sleutel de behoefte voelt om zich een beetje te verstoppen voor de heftige splijtende emotionele energie die daarbij vrij kan komen. En deze wederzijdse angst ligt natuurlijk aan ieder conflict ten grondslag. En, voordat je meteen bij de buren aanklopt, we dragen allemaal deze dynamiek in onszelf, of deze sleutels nou in ons gedefinieerd zijn of niet. Dus iets in jou wil jouw 6e sleutel verdedigingsmuren afbreken. Die verdediging tegen de ander is eigenlijk ook een verdediging tegen de dingen in jezelf die de ander kan blootleggen maar die je liever niet wilt zien. Terwijl innerlijke vrede vaak de onmiddellijke uitkomst is van een psychische knoop die eindelijk wordt doorgehakt. Als je niets meer te verbergen hebt dan hoef je ook niets meer te verdedigen.

Natuurlijk roept iemand die totaal in de ban van haar emotionele golf, haar vinger op de zere plek van een ander wil leggen, alleen maar meer verdediging op omdat ze ‘te hard’ op de zere plek drukt. Maar zonder die hevige emotie erachter, misschien een paar minuten of een paar uur later, kunnen ze er wel voorzichtig met hun vinger naar wijzen, en dan voelt de ander misschien dat er nu liefde en barmhartigheid in de mix zit, en een begrip voor de menselijkheid van haar gevoelens. En dat helpt haar om haar verdediging een beetje te laten zakken, zodat ze meer openstaat. Hierbij speelt de tweelingsleutel, de net zo emotionele 36e sleutel van menselijkheid een grote rol. Waar de 36e schaduw blijft steken in turbulentie, omdat hij zich verzet tegen de levenskermis waarin hij steeds weer wordt ondergedompeld, belichaamd de 36e Gave van Menselijkheid de barmhartigheid van de Siddhi.

Middenin een hevig argument, gedragen op een emotionele golf van verontwaardiging, kijk je ineens in de bange ogen van je ‘tegenstander’, en krijg je de kans om je hart wijdopen te zetten voor het lijdende menszijn dat jou even had verblind voor de menselijkheid van de ander.

Stel je voor dat je dus die blik van de ander wel zou toelaten, als een neutron in het uranium van je psyche, waardoor ineens datgene wat je niet wilt zien uiteenvalt met een creatieve energetische knal. Wat een bevrijding zou dat zijn. En daarmee is niet gezegd dat je alles en iedereen maar moet toelaten, al sta je wel steeds sterker wanneer jij je minder en minder met het innerlijke territorium van je ego identificeert. Op het niveau van de gave, van het hogere of diepere Zelf, is ieder conflict met de ander uiteindelijk een conflict wat je met jezelf hebt.

Oorlogvoeren in de naam van vrede

Deze 6e sleutel hoort bij het tribale circuit en gaat daarom verder dan alleen de frictie tussen individuele mensen. En het kan je ertoe aanzetten om voor je hele gemeenschap ten strijde te trekken. En zolang dat maar met een helder hoofd is en niet op het hoogtepunt van een emotionele golf, dan hoeft dit niet per definitie verkeerd te zijn. Want er is niets mis met het soort frictie dat tot disharmonie leidt om zo de stagnatie te doorbreken die de groei van de mensheid in de weg staat.

Dus we mogen deze week leren om naar onszelf te kijken, hoe we ons gedragen als we het niet eens zijn met elkaar. Om niet met angst te reageren en meer barricades op te werpen, maar met een open hart openstaan voor het doorbreken van iets in onszelf of in onze gemeenschap dat vastgelopen is. Om niet, zoals de repressieve aard er alles aan te doen om de lieve vrede te bewaren, om koste wat het kost, inschikkelijk te zijn onder het mom van diplomatie, maar ook niet als de reactieve aard je emoties direct over de ander uitbraken. Wie leert tot tien te tellen en de emotionele golf eerst uit te laten razen, waar die ook vandaan komt, kan aan de vredesonderhandelingen beginnen, met een helder hoofd en het liefdevolle hart van een ware diplomaat.

De 6e Gave van Diplomatie is de schrandere kracht van de onderhandeling en de bemiddeling, die bepaald wie of wat er gepenetreerd kan worden. Een kracht die zowel permeabel is, doorlatend, en tegelijkertijd sterke celwanden heeft. Die dat wat stagneert nieuw leven inblaast. Vrede, de siddhi van de 6e sleutel, is niets anders dan het wegvallen van alle verdedigingsmuren door het inzicht dat we allemaal één zijn. Terwijl deze sleutel werkelijk in staat is om oorlogen te ontketenen, draagt het op de liefdesfrequentie een krachtige barmhartige, overredende energie die tot wereldvrede kan leiden, juist omdat ze de frictie niet meer uit de weg gaat.

De boodschap van de 6e sleutel die wij ons de komende dagen eigen mogen maken, is dat je leert hoe je de emotionele energie van frictie kan gebruiken om vruchtbare creatieve relaties aan te gaan, met jezelf, met je gemeenschap, en zelfs in relatie tot de kosmos.

Het uranium muteert zodra het geraakt wordt. En alleen als het geraakt wordt. Alleen als het zichzelf laat raken. En de menselijke behoefte om te splijten is de behoefte om als mens getransformeerd te worden, om zo steeds dichter bij haar ware aard te komen. Ik wens ons daarom een week met heel veel positieve en vruchtbare frictie.

Liefs, Lysanne

© Lysanne Sizoo – 16-09-2019

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *